“Called into the Communion of Love...” Ex 34:4b-6,8-9; 2 Cor 13:11-13; Jn 3:16-18 (A/ the Most Holy Trinity)

 

“Called into the Communion of Love...”

 

Ex 34:4b-6,8-9; 2 Cor 13:11-13; Jn 3:16-18 (A/ the Most Holy Trinity)

 

Baptism of Jesus: the Father’s voice is heard, the Son stands in the Jordan, and the Spirit descends like a dove

 

This week we return to the liturgical season of Ordinary Time. Today on Trinity Sunday, we celebrate the mystery of the Holy Trinity, one God in three persons. The Trinity is not merely a doctrine to be studied, but a mystery of love to be lived. Our Christian life begins in the name of the Trinity. At Baptism, we were baptized “in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit” (Mt 28:19). Sacred Scripture gradually reveals the Trinity. Yahweh, the Father, is the Creator; Jesus the Son is the Savior; and the Holy Spirit is the guide of the Church into truth (Jn 16:13-15).

 

The Father loves the Son, the Son obeys the Father, and the Holy Spirit unites them in perfect love. Therefore, humanity created in God’s image is also called to live in communion and unity. The doctrine of the Trinity is the central mystery of Christian faith. The Church teaches that there is one divine essence but three distinct Persons (CCC 253). The Father is unbegotten, the Son is eternally begotten of the Father, and the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. Yet they are equal in glory, majesty, and eternity.

 

That’s why the Trinity reminds us that God is not loneliness but communion. Love requires a relationship. Therefore, before the creation of the world, love already existed within God himself. This is why St Augustine said: “If you see love, you see the Trinity.” The Father gives himself completely to the Son; the Son gives himself to the Father; and the Spirit is the bond of this love. True Christian living, therefore, means self-giving, sacrifice, forgiveness, and unity. 

 

St Patrick understands this Trinitarian mystery as with three leaves in one stem: three distinct leaves, yet one plant. It is unity in diversity, coexisting perfectly in God. The Christian family is called to reflect the life of the Trinity. A family grows holy when love replaces selfishness, when forgiveness overcomes anger, and when prayer unites hearts. The Father’s care, the Son’s obedience and sacrifice, and the Spirit’s peace should become visible in every Christian home (CCC 2205).

 

The Trinity teaches us that no one is meant to live alone. Unity does not mean uniformity. Each member is unique, yet all are bound together in love. Parents, children, and grandparents must become witnesses of mutual respect, patience, and prayer. The Church itself is an image of the Trinity. When Christians live in unity, service, and love, the world sees the presence of God as Jesus prayed, “That they may all be one” (Jn 17:21). Unity in the Church is not merely organizational. It is spiritual communion rooted in the Trinity, becoming a living sign of Trinitarian love.

 

“The Church is one because of her source: the highest exemplar and source of this mystery is the unity, in the Trinity of Persons, of one God” (CCC 813)

“ప్రేమ సహవాసములోనికి పిలువబడినవారు...” నిర్గ 34:4b-6,8-9; 2 కొరింథీ 13:11-13; యోహా 3:16-18 (A/ అతి పరిశుద్ధ త్రిత్వము)

 

“ప్రేమ సహవాసములోనికి పిలువబడినవారు...”

 

నిర్గ 34:4b-6,8-9; 2 కొరింథీ 13:11-13; యోహా 3:16-18 (A/ అతి పరిశుద్ధ త్రిత్వము)

 

యేసు బాప్తిస్మము: తండ్రి స్వరము వినబడెను, కుమారుడు యొర్దానులో నిలచెను, మరియు పరిశుద్ధాత్మ పావురము వలె దిగి వచ్చెను.

 

ఈ వారం మనము సాధారణ కాలపు ఆరాధనా కాలానికి తిరిగి వస్తున్నాము. నేటి త్రిత్వైక  ఆదివారమున, ముగ్గురు వ్యక్తులలో ఒకే ఒక్క దేవుని పరిశుద్ధ త్రిత్వపు మర్మమును మనము జరుపుకుంటున్నాము. దైవీక త్రిత్వము అనేది కేవలం అధ్యయనం చేయవలసిన సిద్ధాంతము మాత్రమే కాదు, అది జీవించవలసిన ప్రేమ మర్మము. మన క్రైస్తవ జీవితము త్రిత్వపు నామమున ప్రారంభమవుతుంది. బాప్తిస్మమునందు మనము “తండ్రి, కుమార, పరిశుద్ధాత్మ నామమున” బాప్తిస్మము పొందుకున్నాము (మత్త 28:19). పరిశుద్ధ గ్రంథము త్రిత్వమును క్రమముగా బయలుపరచుచున్నది. తండ్రి దేవుడు యెహోవా, సృష్టికర్త; కుమారుడైన రక్షకుడు యేసు; మరియు  సంఘమును సత్యములోనికి నడిపించునది పరిశుద్ధాత్మదేవుడు (యోహా 16:13-15).

 

తండ్రి కుమారుణ్ణి ప్రేమిస్తున్నాడు. కుమారుడు తండ్రికి విధేయుడు. పరిశుద్ధాత్మ వారిని పరిపూర్ణ ప్రేమలో ఏకం చేయును. దైవ త్రిత్వ సిద్ధాంతం క్రైస్తవ విశ్వాసానికి కేంద్రమైన మర్మం. ముగ్గురిలో ఒకే దైవిక సారం ఉన్నప్పటికీ ముగ్గురు విభిన్న వ్యక్తులుగా ఉన్నారని సత్యోపదేశ సంక్షేమం మనకు   బోధిస్తుంది (CCC 253). తండ్రి అజన్ముడు, కుమారుడు తండ్రి నుండి నిత్యముగా జన్మించెను, మరియు పరిశుద్ధాత్మ తండ్రికుమారుల నుండి ఉద్భవించెను. అయినప్పటికీ వారు వారి వారి మహిమలోనూ, వైభవంలోనూ మరియు నిత్యత్వంలోనూ సరి సమానులు.

 

అందువల్ల, దేవుని స్వరూపంలో సృష్టించబడిన మానవాళి కూడా సహవాసంలోనూ ఐక్యతలోనూ  సరి సమానంగా జీవించడానికి పిలువబడింది. అందుకే త్రిత్వం మనకు దైవం ఒంటరితనం కాదని, అది ఒక సన్నిహిత సహవాసమని గుర్తుచేస్తుంది. ప్రేమకు సంబంధం అవసరం. అందువల్ల, విశ్వ  సృష్టికి ముందే దేవునిలోని ప్రేమ ఉనికి మనకు సువార్తలో కన్పిస్తుంది. అందుకే పునీత అగస్టిను “మీరు ప్రేమను చూస్తే, మీరు త్రిత్వాన్ని చూస్తారు” అని అన్నాడు. తండ్రి తనను తాను కుమారునికి పూర్తిగా ఇచ్చుకున్నాడు; కుమారుడు తనను తాను తండ్రికి ఇచ్చుకున్నాడు; మరియు పరిశుద్ధాత్మ ఆ  ప్రేమకు బంధంగా నిలిచింది. అందువల్లనే నిజమైన క్రైస్తవ జీవితం అంటే ఆత్మ సమర్పణ, త్యాగం, క్షమాపణ మరియు ఐక్యత అని మనకు సత్య తిరుసభ నేర్పిస్తుంది.

 

పునీత పాట్రిక్ ఈ త్రిత్వ రహస్యాన్ని ఒకే కాండం నుండి ఉద్భవించిన  కొమ్మలోని మూడు ఆకులుగా  అర్థం చేసుకున్నాడు. కాండంలోని మూడు ఆకులు విభిన్నమైన  అయినప్పటికీ మొక్క ఒక్కటే. ఇది భిన్నత్వంలో ఏకత్వం. దేవునిలో పరిపూర్ణంగా సహజీవనం చేయడం. క్రైస్తవ కుటుంబం ఈ త్రిత్వ జీవనాన్ని ప్రతిబింబించ పిలువబడింది. స్వార్థ స్థానంలో ప్రేమ వచ్చినప్పుడు, కోపాన్ని క్షమాపణ అధిగమించినప్పుడు, ప్రార్థన హృదయాలను ఏకం చేసినప్పుడు ఒక కుటుంబం పవిత్రంగా ఎదుగుతుంది. తండ్రి సంరక్షణ, కుమారుని విధేయత, త్యాగం, మరియు పరిశుద్ధాత్మ శాంతి ప్రతి క్రైస్తవ గృహంలో కనిపించాలి (CCC 2205).

 

ఎవరూ ఒంటరిగా జీవించడానికి పుట్టలేదని త్రిత్వం మనకు బోధిస్తుంది. ఐక్యత అంటే ఏకరూపత కాదు. ప్రతి సభ్యుడు ప్రత్యేకమైనవాడే, అయినప్పటికీ అందరూ ప్రేమతో/లో బంధించబడి ఉన్నారు. తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు మరియు తాతముత్తాతలు పరస్పర గౌరవానికి, సహనానికి మరియు ప్రార్థనకు సాక్షులుగా మారాలి. సంఘమే త్రిత్వానికి ప్రతిరూపంగా నిలవాలి. క్రైస్తవులు ఐక్యతతో, సేవతో మరియు ప్రేమతో జీవించినప్పుడు, యేసు ప్రార్థించినట్లుగా, “వారందరూ ఏకమైయుండవలెను” (యోహా 17:21) అన్న దానిని లోకం దేవుని సన్నిధిని చూస్తుంది. సంఘంలో ఐక్యత కేవలం సంస్థాగతమైనది కాదు. అది త్రిత్వంలో పాతుకుపోయిన ఆధ్యాత్మిక సహవాసం. త్రిత్వైక ప్రేమకు ఒక సజీవ చిహ్నంగా మారుతుంది.

 

"సంఘం దాని మూలం కారణంగా ఏకమై ఉంది: ఈ మర్మానికి అత్యున్నత ఉదాహరణ మరియు మూలం, వ్యక్తుల త్రిత్వంలో ఒకే దేవుని ఐక్యత" (CCC 813)

 

 

 

 

 

 

“One Spirit, One Humanity” Gen 11:1-9; 1 Cor 12:3-7,12-13; Jn 20:19-23 (A/ Pentecost)

 

“One Spirit, One Humanity”

 

Gen 11:1-9; 1 Cor 12:3-7,12-13; Jn 20:19-23 (A/ Pentecost)

 

Today the Church was born

 

Today we celebrate the great feast of Pentecost, the descent upon the Apostles. Pentecost is the fulfillment of Christ’s promise, “I will send the Advocate to you” (Jn 14:26). The frightened disciples hiding behind closed doors were transformed into courageous witnesses. Fear became faith, weakness became strength, and division became communion through the power of the Holy Spirit. People from many nations and languages gathered in Jerusalem heard the Apostles speaking in their own tongues (Acts 2:6). This miracle reveals the Church’s universal mission not to erase human differences but to unite them in truth and love.

 

Pentecost stands in contrast to the Tower of Babel. At Babel, human pride caused confusion and division (Gen 11:1-9). At Pentecost, God’s Spirit restored unity among peoples. Sin separates. The Spirit reconciles. Humanity often makes boundaries based on race, language, nationality, ideology, and social status. And the Holy Spirit unites all in understanding and communion. St Paul reminds us: “There are different gifts, but the same Spirit” (1Cor 12:4). The Spirit gives different charisms and vocations, yet all are meant for the common good. Diversity is not a problem in God’s plan. The Church is like one body with many parts. Every person has dignity, purpose, and a role in building the Kingdom of God. Wherever the Spirit dwells, there is freedom, peace, forgiveness, and renewal. The risen Jesus breathes on the disciples and says, “Peace be with you” (Jn 14:27). Peace is not merely the absence of conflict, but the presence of God’s harmony in the human heart and in society.

 

Our world today deeply needs the spirit of Pentecost. We live in a time marked by wars, violence, hatred, religious intolerance, polarization, and fear of others. Families are divided, communities are wounded, and nations struggle for peace. Pentecost reminds us that true unity is possible only when the Holy Spirit transforms hearts. Pentecost calls us to respect every human person regardless of culture, language, ethnicity, or background. Martin Buber’s dialogical philosophy insists that authentic human existence is realized not in isolated individuality but in the “I–Thou” encounter, fostering respect and peaceful coexistence. The deepest human need is not pleasure but meaning. When meaning collapses, Victor Frankl says, despair intensifies. Christians are called to become instruments of reconciliation, healing wounds through compassion, dialogue, justice, and love.

 

Pentecost reveals the Church’s universal identity. The Church belongs to all peoples and nations. Around the world, believers worship God in different languages and traditions, yet profess one faith, celebrate one baptism, and share one Eucharist. This unity in diversity is the living sign of the Holy Spirit’s presence in the Church. Pentecost is not an event of the past. It is a living reality today. The same Spirit continues to renew the Church and transform human hearts today. The Spirit gives courage to the weak, hope to the discouraged, wisdom to the confused, and faith to the doubting. The Spirit calls each of us to move beyond fear and become witnesses of Christ through our words and actions.

 

“May the Holy Spirit renew the face of the earth, bring peace among nations, heal broken hearts, and unite humanity in justice and love”.

 

“ఒకే ఆత్మ, ఒకే మానవత్వం” ఆది 11:1-9; 1 కొరింథి 12:3-7,12-13; యోహా 20:19-23 (A పెంతుకోస్తు)

 

“ఒకే ఆత్మ, ఒకే మానవత్వం”

 

ఆది 11:1-9; 1 కొరింథి 12:3-7,12-13; యోహా 20:19-23 (A పెంతుకోస్తు)

 

పరిశుద్ధాత్మా, రమ్ము! నీ విశ్వాసుల హృదయములను నింపుము. వారిలో నీ ప్రేమాగ్నిని రగిలించుము. ఆమేన్.

 

అపొస్తలుల మీదకు దిగివచ్చిన పెంతుకోస్తు మహా పండుగను మనము జరుపుకుంటున్నాము. నేడే పవిత్ర సంఘం ఆవిర్భవించింది. “నేను ఆదరణకర్తను మీ యొద్దకు పంపుదును” (యోహా 14:26) అన్న యేసు పెంతుకోస్తు వాగ్దాన నెరవేర్పు పూర్తి అయింది. భయపడి తలుపులు మూసుకొని దాక్కున్న శిష్యులు, సువార్తకు ధైర్యవంతులైన సాక్షులుగా రూపాంతరం చెందారు. పరిశుద్ధాత్మ శక్తి ద్వారా భయం విశ్వాసంగానూ, బలహీనత బలంగానూ, మరియు విభజన సహవాసంగానూ మారింది. అనేక దేశాల మరియు భాషల ప్రజలు యెరూషలేములో సమావేశమై, అపొస్తలులు తమ స్వంత భాషలలో మాట్లాడటాన్ని విన్నారు. పార్థియన్లు, మేదీయులు, ఐగుప్తీయులు, రోమీయులు, అరబ్బులు—అందరూ దేవుని అద్భుత కార్యాల గురించిన ఒకే సందేశాన్ని తమ తమ భాషలలో అర్థం చేసుకున్నారు (అపొ 2:6). ఈ అద్భుతం, మానవ భేదాలను తుడిచివేయడం కాదు, సత్యం మరియు ప్రేమతో వారిని ఏకం చేయడమే పరిశుద్ధ సంఘపు సార్వత్రిక కర్తవ్యం అని వెల్లడిస్తుంది.

 

పెంతుకోస్తు బాబెలు గోపురానికి భిన్నంగా వుంది. బాబెలు వద్ద, మానవ అహంకారం గందరగోళానికి మరియు విభజనకు కారణమైంది (ఆది 11:1-9). కానీ పెంతెకోస్తు వద్ద, దేవుని ఆత్మ ప్రజల మధ్య ఐక్యతను పునరుద్ధరించింది. పాపం వేరు చేస్తుంది. ఆత్మ సయోధ్య చేస్తుంది. మానవజాతి తరచుగా జాతి, భాష, జాతీయత, భావజాలం మరియు సామాజిక హోదా ఆధారంగా గోడలను నిర్మిస్తుంది. పరిశుద్ధాత్మ అవగాహన మరియు సహవాసం అనే వంతెనలను నిర్మిస్తుంది.  “విభిన్న వరములు ఉన్నవి గాని ఆత్మ ఒక్కటే” (1 కొరి 12:4) అని పునీత పౌలుడు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. ఆత్మ విభిన్నమైన వరాలన, పిలుపులను ఇస్తుంది. అయినప్పటికీ అవన్నీ ఉమ్మడి మేలు కోసమే ఉద్దేశించబడ్డాయి. దేవుని ప్రణాళికలో వైవిధ్యం ఒక సమస్య కాదు. విభజనే సమస్య. సంఘం అనేక భాగాలతో ఉన్న ఒకే శరీరం లాంటిది. ప్రతి వ్యక్తికి గౌరవం, ఉద్దేశం మరియు దేవుని రాజ్యాన్ని నిర్మించడంలో ఒక పాత్ర ఉంది. ఆత్మ ఎక్కడ నివసిస్తుందో, అక్కడ స్వేచ్ఛ, శాంతి, క్షమాపణ మరియు పునరుద్ధరణ నెలకొని ఉంటాయి. పునరుత్థానం చెందిన యేసు శిష్యులపై తన శ్వాసను ఊది, “మీకు శాంతి కలుగుగాక” అని అంటాడు. (యోహా 14:27)  పరిశుద్ధాత్మ అనుగ్రహించే మొదటి వరం శాంతి. శాంతి అన్నది కేవలం సంఘర్షణ లేకపోవడం మాత్రమే కాదు, మానవ హృదయంలో మరియు సమాజంలో దేవుని సామరస్యం నెలకొని ఉండటం.

 

మన నేటి ప్రపంచానికి పెంతుకోస్తు స్ఫూర్తి ఎంతగానో అవసరం. మనం యుద్ధాలు, హింస, ద్వేషం, మత అసహనం, విభజన మరియు ఇతరుల పట్ల భయంతో నిండిన కాలంలో జీవిస్తున్నాము. కుటుంబాలు విడిపోతున్నాయి. సమాజాలు గాయపడుతున్నాయి. మరియు దేశాలు శాంతి కోసం పోరాడుతున్నాయి. పరిశుద్ధాత్మ హృదయాలను మార్చినప్పుడు మాత్రమే నిజమైన ఐక్యత సాధ్యమని పెంతుకోస్తు మనకు గుర్తుచేస్తుంది. సంస్కృతి, భాష, జాతి లేదా వాటి నేపథ్యంతో సంబంధం లేకుండా ప్రతి మానవ వ్యక్తిని గౌరవించాలని పెంతుకోస్తు మనకు పిలుపునిస్తుంది. ఆధిపత్యంలో కాకుండా పరస్పర గౌరవంతో మరియు శాంతియుత సహజీవనంతో జీవించాలని పరిశుద్ధాత్మ మానవాళికి బోధిస్తుంది. క్రైస్తవులు విభజించబడిన ప్రపంచంలో సయోధ్యకు సాధనాలుగా మారాలని, కరుణ, సంభాషణ, న్యాయం మరియు ప్రేమ ద్వారా గాయాలను మాన్పడానికి పిలువబడ్డారు.

 

మార్టిన్ బూబరుని సంభాషణాత్మక తత్వశాస్త్రం, ప్రామాణికమైన మానవ అస్తిత్వం ఏకాంత వ్యక్తిత్వంలో కాకుండా, గౌరవాన్ని మరియు శాంతియుత సహజీవనాన్ని పెంపొందించే "నేను-నీవు" అనే కలయికలోనే సాకారమవుతుందని నొక్కి చెబుతుంది. మానవుని అత్యంత లోతైన అవసరం సుఖం కాదు, జీవితపు అర్థమే. అర్థం కుప్పకూలినప్పుడు, నిరాశ తీవ్రమవుతుందని విక్టర్ ఫ్రాంక్ల్ అంటాడు. క్రైస్తవులు కరుణ, సంభాషణ, న్యాయం మరియు ప్రేమ ద్వారా గాయాలను మాన్పే సయోధ్య సాధనాలుగా మారాలని పిలుపునిస్తుంది మాతృ శ్రీసభ.

 

పెంతుకోస్తు తన పవిత్ర సంఘపు సార్వత్రిక గుర్తింపును వెల్లడిస్తుంది. పరమ పవిత్ర మాతృసంఘం సకల ప్రజలకు మరియు దేశాలకు చెందినది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా, విశ్వాసులు వివిధ భాషలలో మరియు సంప్రదాయాలలో దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తారు. అయినప్పటికీ వారందరూ ఒకే విశ్వాసాన్ని ప్రకటిస్తారు. ఒకే బాప్తిస్మాన్ని జరుపుకుంటారు. ఒకే దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని పంచుకుంటారు. ఈ భిన్నత్వంలోని ఐక్యత, సంఘంలో పరిశుద్ధాత్మ సన్నిధికి సజీవ చిహ్నం. పెంతుకోస్తు గడిచిపోయిన సంఘటన కాదు. అది నేటి ఒక సజీవ వాస్తవికత. అదే ఆత్మ ఈనాడు సంఘాన్ని నూతనపరుస్తూ, మానవ హృదయాలను రూపాంతరం చెందిస్తూనే ఉంది. పవిత్రాత్మ బలహీనులకు ధైర్యాన్ని, నిరుత్సాహపడినవారికి నిరీక్షణను, గందరగోళంలో ఉన్నవారికి జ్ఞానాన్ని మరియు సందేహించేవారికి విశ్వాసాన్ని ఇస్తుంది. భయాన్ని అధిగమించి, మన మాటల ద్వారా మరియు చేతల ద్వారా క్రీస్తుకు సాక్షులుగా మారమని పరిశుద్ధాత్మ మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ పిలుపు నందిస్తుంది.

 

పరిశుద్ధాత్మ భూముఖాన్ని నూతనపరచి, దేశాల మధ్య శాంతిని నెలకొల్పి, విరిగిన హృదయాలను స్వస్థపరిచి, మానవాళిని న్యాయం మరియు ప్రేమతో ఏకం చేయుగాక!

 

 

ప్రభువు ఆరోహణము అపొ 1:1-11; ఎఫె 1:17-23; మత్త 28:16-20 (ఎ)

 

ప్రభువు ఆరోహణము

అపొ 1:1-11; ఎఫె 1:17-23; మత్త 28:16-20 (ఎ)

 

“ఆయన శ్రమల తరువాత, యేసు నలభై రోజులపాటు తన శిష్యులకు ప్రత్యక్షమై, వారికి దేవుని రాజ్యమును గూర్చి బోధించెను” (Divine Office)

 

ఈ క్రింది ధ్యానం పునీత అగస్టీను గారి ఒక ప్రసంగం నుండి తీసుకొనబడింది

 

 

పరలోకం నుండి దిగివచ్చినవాడు తప్ప మరెవరూ పరలోకానికి ఎక్కలేదు. ఈనాడు మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు పరలోకానికి ఆరోహణమయ్యారు. మన హృదయాలు కూడా ఆయనతోపాటు ఆరోహణమగుగాక! అపొస్తలుని మాటలు వినండి: మీరు క్రీస్తుతోపాటు లేచియున్న యెడల, పైనున్న వాటిమీద మీ హృదయములను నిలపండి. అక్కడ క్రీస్తు దేవుని కుడిపార్శ్వమున ఆసీనుడైయున్నాడు. భూమిమీద ఉన్నవాటిని కాక, పైనున్న వాటినే వెదకండి. ఆయన ఆరోహణమైన తరువాతనూ మనతో ఎలా నిలిచియున్నాడో, అలాగే మన శరీరాలలో ఆయన వాగ్దానం ఇంకా నెరవేరకపోయినప్పటికీ, మనమునూ ఇప్పటికే ఆయనతోపాటు పరలోకంలో ఉన్నాము.

 

క్రీస్తు ఇప్పుడు పరలోకానికి ఆరోహణుడై ఉన్నాడు. కానీ ఆయన శరీర అవయవాలైన మనం భరించవలసిన బాధలన్నింటినీ ఆయన ఇప్పటికి ఇంకా భూమి మీద అనుభవిస్తున్నాడు. ఆయన పైనుండి:"సౌలా! సౌలా! నన్ను ఎందుకు హింసిస్తున్నావు?" అని కేక వేసినప్పుడు ఇది స్పష్టమైంది. మరియు "నేను ఆకలితో ఉన్నప్పుడు, మీరు నాకు ఆహారం ఇచ్చారు" అని చెప్పినప్పుడు సహితం ఇది స్పష్ట మైంది. ఆయనతో మనల్ని ఏకం చేసే విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ ద్వారా, భూమి మీద ఉన్న మనం ఇప్పటికీ పరలోకంలో ఆయనతో విశ్రాంతి పొందడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించలేక పోతున్నాము? ఆయన పరలోకంలో ఉన్నప్పుడునూ, ఆయన మనతోనే ఉంటున్నాడు. భూమి మీద ఉన్న మనం ఆయనతోనే ఉంటు న్నాము. ఆయన తన దైవత్వం, తన శక్తి మరియు తన ప్రేమ ద్వారా ఇక్కడ మనతోనే ఉంటున్నాడు. ఆయన భూమి మీద తన దైవత్వంలో ఉన్నట్లుగా మనం ఇక్కడ ఉండలేము. పరలోక అనుభూతి చెందలేము. కానీఆయన ప్రేమ ద్వారా, మరియు ఆయనలో   మనం అక్కడ వుంటూనే ఆ అనుభూతిని పొందగలం.

 

 

ఆయన మన దగ్గరకు దిగివచ్చినప్పుడు పరలోకాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. తిరిగి పరలోకానికి ఆరోహణమైనప్పుడు మన నుండి ఆయన వైదొలగనూ లేదు. ఆయన భూమి మీద ఉన్నప్పుడే అదే సమయంలో పరలోకంలోనూ ఉన్నాడన్న వాస్తవం ఆయన స్వయంగా చెప్పిన ఈ మాట ద్వారా ఋజువవుతోంది. పరలోకంలో ఉన్న మనుష్యకుమారుడు పరలోకం నుండి దిగివచ్చి, మళ్ళి పరలోకమునకు ఆరోహణ మయినట్లుగా మరెవరూ ఎన్నడునూ  పరలోకానికి ఆరోహణ కాలేదు. ఈ మాటలు క్రీస్తుతో మనకున్న ఏకత్వాన్ని వివరిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే ఆయనే మన శిరస్సు, మనము ఆయన శరీరము. క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ పరలోకానికి ఆరోహణ కాలేదు. ఎందుకంటే మనమునూ క్రీస్తే. మనతో ఆయనకున్న ఐక్యత ద్వారా ఆయన మనుష్యకుమారుడు మరియు ఆయనతో మనకున్న ఐక్యత ద్వారా మనము దేవుని కుమారులము. కాబట్టి, అపొస్తలుడు “అనేక అవయవాలు గల మానవ శరీరం, ఆ వేర్వేరు అవయవాలన్నీ కలిసి ఒకే శరీరంగా ఏకమై ఉన్నట్లే, క్రీస్తు విషయంలో కూడా అలాగే ఉంది. ఆయనకు కూడా అనేక అవయవాలు ఉన్నాయి. కానీ శరీరం ఒక్కటే అని అంటున్నాడు.

 

మనపై కరుణతో ఆయన పరలోకం నుండి దిగివచ్చాడు. మరియు ఆయన ఒంటరిగా ఆరోహణమైనప్పటికీ, మనము కూడా ఆరోహణమవుతాము, ఎందుకంటే కృప ద్వారా మనము ఆయనలో ఉన్నాము. ఈ విధంగా, క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ దిగిరాలేదు. మరియు క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ ఆరోహణమవ్వలేదు. శిరస్సుకు మరియు శరీరానికి మధ్య భేదం లేదని కాదు. కానీ ఏకత్వమైన శరీరాన్ని శిరస్సు నుండి వేరు చేయలేము కాబట్టే.

 

“క్రీస్తు ఉన్నత స్థలములకు ఆరోహణమైనప్పుడు, బందీ అయిన వారిని ఆకర్షించాడు” (Divine Office)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Ascension of the Lord Acts 1:1-11; Eph 1: 17-23; Mt 28:16-20 (A)

 

The Ascension of the Lord

 

Acts 1:1-11; Eph 1: 17-23; Mt 28:16-20 (A)

 

“After his passion, Jesus appeared to his disciples over a period of forty days and taught them about the kingdom of God” (Divine Office)

 

From a sermon by Saint Augustine

 

No one has ever ascended into heaven except the one who descended from heaven. Today, our Lord Jesus Christ ascended into heaven; let our hearts ascend with him. Listen to the words of the Apostle: If you have risen with Christ, set your hearts on the things that are above, where Christ is, seated at the right hand of God; seek the things that are above, not the things that are on earth. Just as he remained with us even after his ascension, so we too are already in heaven with him, even though his promise has not yet been fulfilled in our bodies.

 

Christ is now exalted above the heavens, but he still suffers on earth all the pain that we, the members of his body, have to bear. He showed this when he cried out from above: Saul, Saul, why do you persecute me? And when he said: I was hungry, and you gave me food. Why do we on earth not strive to find rest with him in heaven even now, through the faith, hope, and love that unite us to him? While in heaven, he is also with us, and we, while on earth, are with him. He is here with us by his divinity, his power, and his love. We cannot be in heaven, as he is on earth, by divinity, but in him, we can be there by love.

 

He did not leave heaven when he came down to us; nor did he withdraw from us when he went up again into heaven. The fact that he was in heaven even while he was on earth is borne out by his own statement: No one has ever ascended into heaven except the one who descended from heaven, the Son of Man, who is in heaven. These words explain our oneness with Christ, for he is our head and we are his body. No one ascended into heaven except Christ because we also are Christ. He is the Son of Man by his union with us, and we by our union with him are the sons of God. So, the Apostle says: Just as the human body, which has many members, is a unity, because all the different members make one body, so is it also with Christ. He, too, has many members, but one body.

 

Out of compassion for us, he descended from heaven, and although he ascended alone, we also ascend, because we are in him by grace. Thus, no one but Christ descended, and no one but Christ ascended; not because there is no distinction between the head and the body, but because the body as a unity cannot be separated from the head.

 

 

“When Christ ascended to the heights, he captured prisoners” (Divine Office)