The Eucharist Source and Foundation of the Priesthood and the New Covenant

 

The Eucharist

 

Source and Foundation of the Priesthood and the New Covenant

 

 

Tonight, we enter into the most sacred moments of our faith. Holy Thursday marks the beginning of the Paschal Mystery. On this night, Jesus gives the Church three priceless gifts: the Eucharist, the priesthood, and the commandment of love expressed in humble service. The Gospel of John begins with a profound statement: “Having loved his own who were in the world, he loved them to the end” (Jn 13:1–15). These words reveal the heart of Jesus. His love is not partial or temporary; it is complete and sacrificial.

 

During the Last Supper, Jesus rises from the table, removes his outer garment, takes a towel, kneels, and washes the feet of his disciples. In the culture of that time, washing feet was the task of the lowest servant. Yet the Son of God takes the position of a servant. Peter is shocked and says, “You will never wash my feet.” But Jesus replies, “Unless I wash you, you have no share with me.” Through this action, Jesus teaches that true discipleship is rooted in humility and service.

 

On this same night, Jesus institutes the Eucharist. St Paul writes, “This is my body that is for you… This cup is the new covenant in my blood” (1 Cor 11:23–26). Here, Jesus gives himself completely to humanity. The Eucharist is not merely a symbol. It is the real presence of Christ. The Eucharist is the source and summit of the Christian life (CCC). Every Mass makes present the sacrifice of Christ and nourishes us with his own life. But for the Eucharist to continue throughout history, Jesus also institutes the priesthood. When He says, “Do this in memory of me,” he entrusts the apostles with the mission of celebrating the Eucharist and shepherding his people. The priest, therefore, acts in the person of Christ, serving the community and nourishing it with the Word of God and the Body of Christ.

 

Priesthood is not a position of privilege but a vocation of sacrifice and service. Just as Christ washed the feet of his disciples, priests are called to serve the people with humility and compassion. The early Church Fathers understood this connection between the Eucharist and love. Augustine of Hippo taught that when we receive the Eucharist, we become what we receive — the Body of Christ. And John Chrysostom reminded believers that we cannot honor Christ at the altar while ignoring him in the poor. In other words, the Eucharist must transform how we live.

 

Our world is often marked by division, inequality, and indifference. Many people experience loneliness, poverty, and injustice. The celebration of the Eucharist calls us to build communities of compassion and solidarity. Every time we participate in the Eucharist, we are sent into the world to continue Christ’s mission — to serve, to forgive, to reconcile, and to love. If we truly receive the Eucharist, our lives will reflect his love. Our families will become places of forgiveness, our communities’ places of service, and our world a little closer to the kingdom of God. As we continue this sacred celebration, let us thank God for the gift of the Eucharist, pray for our priests, and ask for the grace to live the commandment Jesus gives tonight: “Love one another as I have loved you.”

 

 

“…he became for all who obey him the source of eternal salvation”.

 

దివ్య సత్ప్రసాదం యాజకత్వమునకు నూతన నిబంధనకు మూల పునాది

 

దివ్య సత్ప్రసాదం

 యాజకత్వమునకు  నూతన నిబంధనకు

 మూల పునాది

 

ఈ రాత్రి, మన విశ్వాసపు అత్యంత పవిత్రమైన క్షణాలలోకి మనం ప్రవేశిస్తున్నాము. త్రిదినాలలో మొదటి రోజు పవిత్ర గురువారంనాడు పస్కా మర్మపు ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ రాత్రి, యేసు తన సంఘ వధువునకు అమూల్యమైన దివ్య సత్ప్రసాదం, యాజకత్వం మరియు వినయపూర్వకమైన సేవలో వ్యక్తమయ్యే ప్రేమ ఆజ్ఞ అనే మూడు బహుమతులను ప్రసాదిస్తున్నాడు. యోహాను సువార్త “ఆయన లోకమందున్న తనవారిని ప్రేమించి, వారిని అంతము వరకు ప్రేమించెను” (యోహా 13:1–15) అనే ఒక లోతైన గర్భిత ప్రకటనతో ప్రారంభమవుతుంది. ఈ మాటలు యేసు హృదయాన్ని వెల్లడిస్తున్నాయి. ఆయన ప్రేమ పాక్షికమైనది లేదా తాత్కాలికమైనది కాదు. అది సంపూర్ణమైనది మరియు త్యాగపూరితమైనది.

 

తన కడరాత్రి  భోజన సమయంలో, యేసు బల్ల మీద నుండి లేచి, తన పై వస్త్రాన్ని తీసివేసి, ఒక తువ్వాలును నడుముకు కట్టుకొని, మోకరించి, తన శిష్యుల పాదాలను కడిగాడు. ఆ కాలపు నమాజ సంస్కృతిలో, పాదాలు కడగడం అనేది అత్యంత కనిష్ఠ సేవకుని పని. అయినప్పటికీ, దేవుని కుమారుడు ఒక సేవకుని స్థానాన్ని తీసుకున్నాడు. పేతురు అందుకు ఆశ్చర్యపడి, “నీవు నా పాదాలను ఎన్నటికీ కడగకూడదు” అని అన్నాడు. అందుకు యేసు, “నేను నిన్ను కడితేనే తప్ప, నీకు నాతో పాలు ఉండదు” అని జవాబిచ్చాడు. ఈ చర్య ద్వారా, నిజమైన శిష్యరికం వినయం మరియు సేవలో పాతుకుపోయి ఉంటుందని యేసు బోధిస్తున్నాడు.

 

అదే రాత్రి, యేసు దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్థాపించాడు. పరిశుద్ధ పౌలుడు, “ఇది మీ కొరకు అప్పగింప బడనున్న నా శరీరము... ఈ గిన్నె నా రక్తములో నింపబడిన క్రొత్త నిబంధన” (1 కొరింథీ 11:23-26) అని వ్రాశాడు. ఇక్కడ, యేసు తనను తాను మానవాళికి పూర్తిగా అర్పించుకున్నాడు. దివ్య సత్ప్రసాదం కేవలం ఒక చిహ్నం కాదు. సంకేతం అంతకంటే కాదు. అది క్రీస్తు  నిజమైన ప్రత్యక్షత. మనలో తన ఉనికి. మనలో చైతన్యతను తీసుకొచ్చే తన ఆస్థిత్వం. తన దివ్య శరీరం (సత్ప్రసాదం) క్రైస్తవ జీవితానికి మూలం మరియు శిఖరం అని సత్యోపదేశo చెప్పకనే చెపుతుంది. ప్రతి దివ్యబలిపూజ క్రీస్తు త్యాగాన్ని ప్రత్యక్షం చేస్తుంది. తన  స్వంత జీవంతో మనలను పోషిస్తుంది. అయితే, దివ్య సత్ప్రసాదం ఇంకా కొనసాగడం కొరకు, యేసు యాజకత్వాన్ని స్థాపించాడు. ఇది భూ  చరిత్ర అంతటా శాశ్వితంగా నిలుస్తుంది. ఆయన, “నా జ్ఞాపకార్థం దీనిని చేయండి” అని చెప్పినప్పుడు, దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని జరిపే మరియు తన ప్రజలను నడిపించే బాధ్యతను అపొస్తలులకు అప్పగించాడు. అందువల్ల, యాజకుడు క్రీస్తు ప్రతినిధిగా  సంఘానికి సేవ చేస్తూ, దేవుని వాక్యంతో మరియు క్రీస్తు శరీరంతో దానిని పోషిస్తున్నాడు.

 

యాజకత్వం అనేది ఒక అధికార స్థానం కాదు. అది త్యాగం మరియు సేవతో కూడిన దైవ పిలుపు. క్రీస్తు తన శిష్యుల పాదాలను కడిగినట్లే, యాజకులు వినయంతో, కరుణతో ప్రజలకు సేవ చేయడానికి పిలువబడ్డారు. తొలి సంఘ పితృపాదులు దివ్య సత్ప్రసాదానికి మరియు ప్రేమకు మధ్య ఉన్న ఈ సంబంధాన్ని అర్థం చేసుకున్నారు. హిప్పోకు చెందిన పునీత అగస్టీను, “మనం దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించినప్పుడు, మనం స్వీకరించిన దానిగా — అంటే క్రీస్తు శరీరంగా — మారిపోతామ”ని బోధించాడు. జాన్ క్రిసోస్టోమ్, “పేదవారిలో క్రీస్తును విస్మరిస్తూ బలిపీఠం వద్దకు వచ్చి ఆయనను ఘనపరచలేమని విశ్వాసులకు గుర్తు చేశాడు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, దివ్య సత్ప్రసాదం మనం జీవించే విధానాన్ని మార్చుతుంది.

 

మన ప్రపంచం తరచుగా విభజన, అసమానత మరియు ఉదాసీనతలతో నిండిపోతుంది. చాలా మంది ఒంటరితనం, పేదరికం మరియు అన్యాయాన్ని అనుభవిస్తున్నారు. దివ్య సత్ప్రసాద వేడుక కరుణ మరియు సంఘీభావంతో కూడిన సమాజాలను నిర్మించమని మనకు పిలుపునిస్తుంది. మనం దివ్య సత్ప్రసాదం స్వికరించిన ప్రతిసారీ, క్రీస్తు పరిచర్యను కొనసాగించడానికి, అంటే సేవ చేయడానికి, క్షమించడానికి, సయోధ్య కుదర్చడానికి మరియు ప్రేమించడానికి యేసు పిలుపునందు కున్నాము. మనం దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని నిజంగా స్వీకరించి, క్రీస్తు మాదిరిని అనుసరిస్తే, మన జీవితాలు ఆయన ప్రేమను ప్రతిబింబిస్తాయి. మన కుటుంబాలు క్షమాపణకు నిలయాలుగా, మన సమాజాలు సేవకు కేంద్రాలుగా మారతాయి మరియు మన ప్రపంచం దేవుని రాజ్యానికి మరింత చేరువవుతుంది. ఈ పవిత్రమైన వేడుకను మనం కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, దివ్య సత్ప్రసాదమనే బహుమతికి దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుదాం. మన యాజకుల కోసం ప్రార్థిద్దాం. ఈ రాత్రి యేసు ఇచ్చిన ఆజ్ఞ “నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించినట్లుగా మీరు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకొనుడి” అన్న దానిని పాటించడానికి తన కృప కొరకు ప్రార్ధన చేద్దాం.

“…ఆయనకు విధేయులైన వారందరి నిత్య రక్షణకు ఆయన మూలమయ్యాడు”.

 

Prostrate to the Mighty Humble King Is 50:4-7; Phi 2:6-11; Mt 26:14—27:66 (Psalm Sunday, A)

 

Prostrate to the Mighty Humble King

 

Is 50:4-7; Phi 2:6-11; Mt 26:14—27:66 (Psalm Sunday,  A)

Lord God, how great you are, clothed in majesty and glory, wrapped in light as in a robe.

 

Today we begin Holy Week, the days during which we journey with Jesus on his way of the cross and anticipate his Resurrection. We begin our liturgy today with the procession of palms to remember Jesus’ triumphant entrance into Jerusalem. The series of events of Jesus’ Passion is proclaimed in their entirety in today’s Liturgy of the Word. Those events will be proclaimed again when we celebrate the liturgies of the Triduum—the Lord’s Supper on Holy Thursday, Good Friday, and the Easter Vigil. In the Gospel of Matthew (Cycle A), we read the Passion of Jesus on Palm Sunday. On Good Friday, we will read the Passion of Jesus from the Gospel of John. The story of Jesus’ Passion and death in Matthew’s Gospel focuses particularly on Jesus’ obedience to the will of his Father and the fulfillment of Scripture.

 

While the Gospels of Matthew and Mark have many parallels in their narrative of the Passion, there are a few details worth noting in Matthew. Only Matthew indicates the price paid to Judas for betraying Jesus and his death, as is the detail that Pilate’s wife received a warning in a dream and that Pilate washed his hands of Jesus’ death. Finally, Matthew’s Gospel alone mentions the earthquakes and other phenomena that happened after Jesus’ death. The scholars observe that Matthew’s Gospel reflects the tension that probably existed between the early Christian community and their Jewish contemporaries. At the Second Vatican Council, the Council Fathers made clear that all sinners share responsibility for the suffering and death of Jesus and that it is wrong to place blame for Jesus’ Passion on the Jewish contemporaries of Jesus or on Jewish people today (Nostra Aetate No. 4 - In Our Time 1965).

 

There are many reflections from which to engage in Jesus’ Passion in the characters of Matthew’s Gospel. They reflect us and not others. Sometimes we are like Judas, who betrayed Jesus and came to regret it. We are sometimes like Peter, who denied him, or like the disciples, who fell asleep during Jesus’ darkest hour, but then acted rashly and violently at his arrest. Sometimes we are like Simon, who is pressed into service to help Jesus carry his cross. Sometimes we are like the leaders who fear Jesus or like Pontius Pilate, who washed his hands instead of standing for the truth. Jesus dies so that our sins will be forgiven.

 

 Jesus is King. This King does not impose himself. He offers Himself. His kingship is infused with a spirit of service. “He will not dispute or raise his voice to make it heard in the streets. He will be meek and humble. Let us run to accompany him as he hastens toward his passion, not by covering his path with garments, olive branches or palms, but by doing all we can to prostrate ourselves before him” (Saint Andrew of Crete, bishop).

 

“Blessed is he who comes in the name of the Lord; blessed is the King of Israel” (Divine Office)

 

 

శక్తిమంతుడును, వినయాన్వితుడైన రాజుకు సాష్టాంగ నమస్కారం యెష 50:4-7; ఫిలిప్పీ 2:6-11; మత్త 26:14—27:66 (మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం, A)

 

శక్తిమంతుడును, వినయాన్వితుడైన రాజుకు సాష్టాంగ నమస్కారం

 

యెష 50:4-7; ఫిలిప్పీ 2:6-11; మత్త 26:14—27:66 (మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం, A)

“ప్రభు దేవా, నీవు ఎంత గొప్పవాడివో, మహిమా వైభవంలో, పటముగా కాబట్టిన వెలుగులో నిండియున్నావు”.

 

ఈ రోజు మనం పరిశుద్ధ వారాన్ని ప్రారంభిస్తున్నాము. ఈ వారపు రోజులలో  యేసుతో పాటు ఆయన శిలువ మార్గంలో మనం ప్రయాణిస్తున్నాము. అలాగునే ఆయన పునరుత్థానం కొరకు ఎదురు చూస్తున్నాము. యెరూషలేములోకి యేసు విజయవంతంగా ప్రవేశించడాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి, ఈ రోజు మన ఆరాధనను ఈతాకులు లేదా కొబ్బరాకుల ఊరేగింపుతో ప్రారంభిస్తున్నాము. యేసు శ్రమల కాలంలోని సంఘటనల క్రమతను ఈనాటి వాక్యారాధనలో సంపూర్ణంగా ప్రకటించబడుతుంది. అదే సంఘటనల క్రమతను మళ్ళి పరిశుద్ధ గురువారం నాడు ప్రభువు పస్కాభోజనం, శుభ శుక్రవారం మరియు ఈస్టర్ జాగరణ వంటి త్రిదినోత్సవ (త్రిదువుం/మూడు దినములు) ఆరాధనలను మనం జరుపుకునేటప్పుడు ప్రకటించబడతాయి. మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం నాడు మనం యేసు శ్రమలను మత్తయి సువార్త (cycle A) నుండి  చదువుతాము. శుభ శుక్రవారం నాడు, యోహాను సువార్త నుండి యేసు శ్రమలను చదువుతాము. నేటి సువార్తలో మనం గ్రహించే యేసు శ్రమ మరియు మరణం గురించిన చరిత్ర , ప్రత్యేకంగా ఆయన తన తండ్రి చిత్తానికి విధేయత చూపడం, అదేవిధంగా పూర్వ లేఖనాల సంపూర్ణ పరిపూర్తిపై దృష్టి పెడుతుంది మత్తయి సువార్త.

 

మత్తయి మరియు మార్కు సువార్తలు యేసు శ్రమల వృత్తాంతంలో అనేక సారూప్యతలను కలిగి  ఉన్నప్పటికీ, మత్తయి సువార్తలో కొన్ని వివరాలు గమనించదగినవి. యేసును అప్పగించినందుకు యూదా చెల్లించిన మూల్యం మరియు ఆయన మరణాన్ని మత్తయి మాత్రమే సూచిస్తాడు. అలాగే పిలాతు భార్యకు కలలో హెచ్చరిక రావడం మరియు యేసు మరణం విషయంలో పిలాతు తన చేతులు కడుక్కోవడం వంటి వివరాలు కూడా ఉన్నాయి. చివరగా, యేసు మరణం తర్వాత సంభవించిన భూకంపాలు మరియు ఇతర దృగ్విషయాలను మత్తయి సువార్త మాత్రమే ప్రస్తావిస్తుంది. తొలి క్రైస్తవ సమాజానికి మరియు వారి యూదు సమకాలీనులకు మధ్య బహుశా ఉన్న ఉద్రిక్తతను మత్తయి సువార్త ప్రతిబింబిస్తుందని పండితులు గమనిస్తున్నారు. రెండవ వాటికను  మహా సభలో (1964), యేసు శ్రమలకు మరియు మరణానికి పాపులందరూ బాధ్యత వహించాలని, మరియు యేసు శ్రమలకు ఆయన యూదు సమకాలీనులను గానీ లేదా నేటి యూదు ప్రజలను గానీ నిందించడం తప్పు అని ఆసభలోని పండిత పితరులు స్పష్టం చేశారు (నోస్త్రా ఏతాతే - నం. 4 (ఇన్ అవర్ టైమ్/ మన కాలం 1965). ఇది నేడు మనం గ్రహించ దగిన విషయం.

 

మత్తయి సువార్తలోని పాత్రల ద్వారా యేసు శ్రమలను అర్థం చేసుకోవడానికి అనేక ప్రతిబింబాలు మనకు కనిపిస్తాయి. అవి ఇతరులను సూచించడం కాదు, మనల్నే ప్రతిబింబిస్తాయి. కొన్నిసార్లు మనం, యేసుకు ద్రోహం చేసి పశ్చాత్తాపపడిన యూదాలా ఉంటాము. కొన్నిసార్లు , ఆయనను నిరాకరించిన పేతురులా, లేదా యేసు అత్యంత కష్టకాలంలో నిద్రపోయి, ఆయనను అరెస్టు చేసినప్పుడు తొందరపాటుతో, హింసాత్మకంగా ప్రవర్తించిన శిష్యులలా మనం ఉంటాము. కొన్నిసార్లు , యేసు సిలువను మోయడంలో సహాయం చేయడానికి బలవంతంగా నియమించబడిన సీమోనులా మనం ఉంటాము. యేసుకు భయపడే నాయకుల్లా, లేదా సత్యం కోసం నిలబడకుండా చేతులు కడుక్కున్న పొంతు పిలాతులా కొన్నిసార్లు మనం ఉంటాము. కానీ మన పాపాలను క్షమించబడటానికి యేసు మరణించాడు. మళ్ళి మళ్ళి మరణిస్తూనే వుంటాడు.

 

యేసు రాజు. రాజాధి రాజు. ఈ రాజు తన రాచరికాన్ని మనపై బలవంతంగారుద్దడు. ఆయనే తనను తాను సమర్పించుకుంటున్నాడు. ఆయన రాచరికం సేవాభావంతో నిండి ఉంది. “ఆయన వాదించడు. వీధులలో తన స్వరం వినిపించేలా బిగ్గరగా అరవడు. ఆయన సాత్వికంగా, వినయంగా ఉంటాడు. ఆయన తన శ్రమల వైపు వేగంగా వెళ్తుండగా, ఆయన మార్గాన్ని వస్త్రాలతో, ఒలీవ కొమ్మలతో, లేదా ఖర్జూరపు ఆకులతో కప్పకుండా, మన శక్తికొలది ఆయన ముందు సాగిలపడి నమస్కరిస్తూ, ఆయనతో పాటు మనం కూడా పరుగెడదాం” (పునీత  ఆండ్రూ, బిషప్ - క్రీటు).

 

“ప్రభువు నామమున వస్తున్నవాడు ధన్యుడు; ఈశ్రాయేలు రాజు ధన్యుడు” (Divine Office)

 

 

 

 

 

 

 

Postraos ante el Poderoso Rey Humilde Is 50:4-7; Filip 2:6-11; Mt 26:14- 27:66 (Domingo de Ramos, A)

 

Postraos ante el Poderoso Rey Humilde

 

Is 50:4-7; Filip 2:6-11; Mt 26:14- 27:66 (Domingo de Ramos, A)

 

“Señor Dios, qué grande eres, vestido de majestad y gloria, envuelto en luz como en un manto”.

 

Hoy comenzamos la Semana Santa, los días durante los cuales viajamos con Jesús en su camino a la Cruz y anticipamos su Resurrección. Comenzamos nuestra liturgia hoy con la procesión de ramos para recordar la entrada triunfante de Jesús a Jerusalén. Las series de eventos de la Pasión son proclamadas en su totalidad en la liturgia de la Palabra de hoy. Esos eventos serán proclamados otra vez cuando celebramos las liturgias del Tríduo- La Cena del Señor, el Jueves Santo, Viernes Santo, y la Vigilia Pascual. En el Evangelio de Mateo( Ciclo A), leemos la Pasión de Jesús el Domingo de Ramos. El Viernes Santo leeremos la Pasión de Jesús del Evangelio de Juan. La historia de la Pasión y Muerte de Jesús en el Evangelio de Mateo se enfoca particularmente sobre la obediencia de Jesús a la voluntad de su Padre y el cumplimiento de la Escritura.

 

Mientras que los Evangelios de Mateo y Marcos tienen muchos paralelos en sus narraciones de la Pasión, hay pocos detalles destacados en Mateo. Solo Mateo indica el precio pagado a Judas por traicionar a Jesús y su muerte, como es el detalle de que la esposa de Pilato recibió una alerta en un sueño y que Pilato lavó sus manos de la muerte de Jesús. Finalmente, el Evangelio de Mateo solo menciona los terremotos y otros fenómenos que pasaron después de la muerte de Jesús. Los estudiosos observan que el Evangelio de Mateo refleja la tensión que probablemente existió entre la comunidad de los primeros cristianos y sus contemporáneos judíos. En el Concilio Vaticano Segundo, los Padres Conciliares dejaron claro que todos los pecadores comparten responsabilidad por el sufrimiento y muerte de Jesús y que está mal culpar de la Pasión de Jesús a los contemporáneos judíos de Jesús o al pueblo judío hoy. ( Nostra Aetate No.4 ( En Nuestro Tiempo 1965).

 

Hay muchas reflexiones desde donde actuar en la Pasión de Jesús en los personajes del Evangelio de Mateo. Ellos reflejan a nosotros y no a otros. Algunas veces somos como Judas, quien traicionó a Jesús y termina arrepintiéndose. Algunas veces somos como Pedro, quien lo negó, o como los discípulos, quienes cayeron dormidos durante la hora más oscura de Jesús, luego actuaron temerariamente y violentamente en su arresto. Algunas veces somos como Simón, quien es forzado al servicio para ayudar a Jesús a llevar su cruz. Algunas veces somos como los líderes quienes temieron a Jesús o como Poncio Pilato, quien lavó sus manos en cambio de defender la verdad. Jesús muere para que nuestros pecados sean perdonados.

 

Jesús es Rey. Este Rey  no se impone el mismo. Él se ofrece Él mismo. Su reinado está infusionado con un espíritu de servicio. "Él no disputará ni alzará su voz para que  sea oido en las calles. Él será manso y humilde. Corramos a acompañarlo mientras se apresura a su pasión, no cubriendo su camino con prendas, ramas de oliva o ramos, sino haciendo todo lo que podamos hacer para postrarnos ante Él"  (San Andrés de Creta, Obispo).

 

“Bendito el que viene en el nombre del Señor; bendito el Rey de Israel” (Oficio Divino)

 

 

 

“Come out of the Tomb” Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

 

“Come out of the Tomb”

 

Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

“He is the radiant light of God’s glory and the perfect copy of his nature”

 

The message of today’s Liturgical readings is that God brings life where there seems to be only death. The people of Israel were living in exile (Ezk 37:12–14). Their land was destroyed, their temple ruined, and their hope buried. They felt like people already dead. But God spoke through the prophet and promised: “I will open your graves and bring you back to life.” God said he will place his “רוּחַ” (ruaḥ) in them. The Hebrew word ruaḥ means “breath”, “spirit”, or “life-force”. It is the same word used in the creation story when God breathed life into Adam (Gen 2:7), i.e., humanity. The God who created life can restore life.

 

Even when people feel spiritually or socially dead, God’s Spirit can renew them. We see this promise fulfilled in today’s Gospel (Jn 11:1–45). Lazarus was in the tomb for four days. Humanly speaking, everything is finished. Martha and Mary were grieving, and the community accepted death. But Jesus made a profound declaration: “I am the resurrection and the life.” The Greek word used here for resurrection is “ἀνάστασις (anástasis)”, which literally means “to rise again.” It is not only about life after death. It also means God raising a person from despair into new life. Jesus called out with authority: “Lazarus, come out!” And the man who was dead walked out of the tomb. This miracle reveals a deep theological truth: Jesus is the Lord of life. Where humanity sees an end, Christ creates a new beginning.

 

Each of us sometimes experiences tombs in our lives — places where hope feels buried. Some live in the tomb of sin, others in fear, broken relationships, discouragement, or loss of faith. Yet Christ stands before every tomb and calls us by name, just as he called Lazarus. His voice invites us to step out of whatever binds us. Through prayer, repentance, and trust in God, we experience spiritual resurrection even now. This message also has a social meaning. Many people today live in what we might call social tombs — poverty, loneliness, injustice, or exclusion. As followers of Christ, we are called not only to receive new life but also to help bring life to others. As Pope Francis reminds us in Fratelli Tutti, a society rooted in fraternity and solidarity can restore hope to those who feel forgotten. At the end of the Gospel, Jesus told the community: “Untie him and let him go.” After calling Lazarus out of the tomb, the community needed to remove the cloths that bound him. This is our mission as a Church — to help free one another from whatever keeps us bound.

 

As we approach Holy Week, Christ still speaks the same powerful words today: “Come out.” Come out of fear. Come out of sin. Come out of despair. And when the ruaḥ — the Spirit of God — fills our lives, we too will experience anástasis, rising into new life with Christ.

 

“…through the grace of God’s Word, everyone is made abundantly clean”.

“సమాధి నుండి బయటకు రా...” యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

 

        “సమాధి నుండి బయటకు రా...”

 

యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

“ఆయన దేవుని మహిమ తేజోవంతమైన వెలుగు. ఆయన స్వభావానికి పరిపూర్ణమైన ప్రతిరూపం”

 

మరణం మాత్రమే ఏలే చోట దేవుడు జీవాన్ని తెస్తాడు అన్నది నేటి లిటర్జికల్ పఠనాల సందేశం. అప్పుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలు ప్రవాసంలో నివసిస్తున్న (యెహె 37:12–14) రోజులవి. వారి దేశం  నాశనం చేయబడింది వారి ఆలయం ద్వంశమయింది. వారి ఆశ పాతిపెట్టబడింది. వారు ఇక  చనిపోయిన వ్యక్తులులా భావించుకున్నారు. కానీ యెహోవా దేవుడు “నేను మీ సమాధులను తెరిచి మిమ్మల్ని తిరిగి బ్రతికిస్తాను” అని ప్రవక్త యేహెజ్కేలు ద్వారా వాగ్దానం చేశాడు. దేవుడు తన “רוּחַ” (ruaḥ ఆత్మ) ను వారిలో ఉంచుతానని చెప్పాడు. హెబ్రీ పదం “రువా” అనే పదానికి “శ్వాస”, “ఆత్మ” లేదా “జీవశక్తి” అని అర్థం. సృష్టి కథనంలో దేవుడు ఆదాములోనికి (ఆది 2:7), అంటే మానవాళి భౌతికతలోకి ప్రాణం పోసినప్పుడు ఉపయోగించిన తన శక్తికి పదం ఇదే. జీవాన్ని సృష్టించిన దేవుడు జీవితాన్ని పునరుద్ధరించగలడు.

 

జనులు ఆధ్యాత్మికంగా లేదా సామాజికంగా చనిపోయినట్లు భావించినప్పుడు కూడా, దేవుని ఆత్మ వారిని పునరుద్ధరించగలదు. ఈ వాగ్దానం నేటి సువార్తలో నెరవేరినట్లు మనం చూస్తున్నాము (యోహా 11:1–45). లాజరు సమాధిలో నాలుగు రోజులు ఉన్నాడు. మానవీయంగా చెప్పాలంటే, ప్రతిదీ తనకు ముగిసిపోయింది. మార్తా మరియు మరియ దుఃఖిస్తున్నారు. ఆ సమాజం తన మరణాన్ని అంగీకరించింది. కానీ యేసు "నేనే పునరుత్థానం మరియు జీవం" అని  ఒక గర్భిత ప్రకటన చేశాడు. పునరుత్థానం కోసం ఇక్కడ ఉపయోగించిన గ్రీకు పదం "ἀνάστασις (అనాస్తాసిస్)", దీని అర్థం "మళ్ళీ లేవడం". ఇది మరణం తర్వాత మనకు సంభవించే పరలోక జీవితం గురించి మాత్రమే కాదు.  నిరాశ నుండి కొత్త జీవితంలోకి ఎలాంటి వాడినైనా సరే దేవుడు పైకి లేపగలడని దీని అర్థం. యేసు అధికారంతో "లాజరు, బయటకు రా!" అని భావోద్వేగ గద్గద గొంతుతో పిలిచాడు. ఆ శక్తితో చనిపోయిన వ్యక్తి సమాధి నుండి బయటకు వచ్చేసాడు. ఈ అద్భుతం లోతైన వేదాంత సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. యేసు జీవానికి, జీవితానికి నాథుడు. మానవత్వం ముగింపును చూసే చోట, క్రీస్తు ఒక కొత్త ప్రారంభాన్ని సృష్టిస్తాడు.

 

 

మనలో ప్రతి ఒక్కరూ కొన్నిసార్లు మన జీవితాల్లో సమాధి అనుభవాన్ని కలిగే ఉన్నాము. ఆశ పాతివేయబడినట్లు అనిపించే ప్రదేశ అనుభవాలు. కొందరు పాప సమాధిలో, మరికొందరు భయం అనే సమాధిలో, తెగిపోయిన వివాహ సంబంధం అనే సమాధిలో, విశ్వాసం కోల్పోయిన లేదా నిరుత్సాహం అనే సమాధిలోనే జీవి స్తున్నారు. అయినప్పటికీ క్రీస్తు ప్రతి సమాధి ముందు నిలబడి, లాజరును పిలిచినట్లే మనల్ని పేరు పెట్టి పిలుస్తున్నాడు. ఆయన స్వరం మనల్ని బంధించే వాటి నుండి బయటపడమని ఆహ్వానిస్తుంది. ప్రార్థన, పశ్చాత్తాపం మరియు దేవునిపై నమ్మకం ద్వారా, మనం ఇంకా ఆధ్యాత్మిక పునరుత్థానాన్ని అనుభవించగలం. ఈ సందేశానికి సామాజిక అర్థం ఉంది. నేడు చాలా మంది “సామాజిక సమాధులు” అని పిలవబడే సమాధిలో నివసిస్తున్నారు. పేదరికం, ఒంటరితనం, అన్యాయం లేదా బహిష్కరణ అనేవే సామాజిక సమాధులు. క్రీస్తు అనుచరులుగా, మనం కొత్త జీవితాన్ని పొందడమే కాకుండా ఇతరులకు జీవితాన్ని అందించడంలో సహాయపడటానికి పిలువబడ్డాము. పోపు ఫ్రాన్సిసు తన “Fratelli Tutti” అనే విశ్వ లేఖలో, పాతుకుపోయిన సోదరభావం, సంఘీభావం  సమాజం మరచిపోయినట్లు భావించే వారికి ఆశను పునరుద్ధరించగలదని మనకు గుర్తు చేస్తుంది. నేటి సువార్త చివరలో, "అతని కట్లు విప్పి వదిలేయండి” అని యేసు సమాజానికి చెప్పాడు." లాజరును సమాధి నుండి బయటకు పిలిచిన తర్వాత, సమాజం అతన్ని బంధించే కట్టుల్ని తీసివేసింది. నేడు క్రీస్తు సంఘంగా ఇదే మన లక్ష్యం. మనల్ని బంధించే వాటి నుండి ఒకరినొకరు విడిపించుకోవడంలో సహాయపడటం.

 

మనం పవిత్ర వారాన్ని సమీపిస్తున్న కొద్దీ, క్రీస్తు నేటికీ అదే శక్తివంతమైన “బయటకు రా....”  అన్న మాటతో మనలను గద్దిస్తున్నాడు. మాట్లాడుతున్నాడు: భయం నుండి బయటకు రా.. . పాపం నుండి బయటకు రా... నిరాశ నుండి బయటకు రా.. అని పిలుస్తున్నాడు. తన  “రువా” (దేవుని ఆత్మ) మన జీవితాలను నింపినప్పుడు, మనం “అనస్తాసిస్‌” (పైకి లేప బడటం) ను అనుభవిస్తాము.  క్రీస్తుతో కొత్త బంగారు జీవితంలోఎదగలము.

 

“దేవుని వాక్యమనే కృప ద్వారా ప్రతిఒక్కరూ సంపూర్ణంగా శుభ్రపరచబడతారు”(Divine Office)