Patience, Mercy, and Hope in a Broken World Wis 12:13.16-19; Rom 8:26-27; Mt 13:24-43 ( A/ 16)

 

Patience, Mercy, and Hope in a Broken World

 

Wis 12:13.16-19; Rom 8:26-27; Mt 13:24-43 ( A/ 16)

 

 

Today’s Gospel presents a realistic picture of life. Jesus tells the parable of a farmer who sowed good seed in his field, but during the night an enemy sowed weeds among the wheat (Mt 13:24–30). When the servants discovered the weeds, they wanted to uproot them immediately. But the master replied, “Let both grow together until the harvest.” This parable reflects the reality of our lives. We live in a world where goodness and evil exist side by side. We experience the same struggle within ourselves. Why doesn’t God destroy evil at once? The Book of Wisdom answers this question. “Though you are master of might, you judge with clemency” (Wis 12:18). The Hebrew word רַחֲמִים (raḥamim), meaning “mercy,” comes from רֶחֶם (reḥem), meaning “womb.” God’s mercy is therefore like the tender, life-giving love of a mother who carries her child. His patience springs from his desire not to destroy but to restore.

 

Jesus reveals the same truth through the Greek word μακροθυμία (makrothymía), formed from μακρός (makros), “long,” and θυμός (thymos), “anger” or “temper.” It literally means “long-tempered” or “slow to anger.” God patiently gives every person time to repent and grow into holiness. Aristotle observed that virtue is formed through repeated good habits. People are not born virtuous; they become virtuous through patient formation and consistent moral choices. Jesus’ parable echoes this wisdom. Wheat does not mature overnight, and neither do holy people. God patiently accompanies our moral growth rather than demanding instant perfection.

 

Similarly, St. Augustine reminds us: “God judged it better to bring good out of evil than not to permit evil to exist.” This does not mean that God causes evil. Rather, in his providence, he can transform suffering into grace, failure into conversion, and even sin into an occasion for deeper repentance. The Cross of Christ is the greatest proof that God can bring the supreme good of salvation out of the greatest human evil. Saint Paul therefore assures us that “the Spirit helps us in our weakness” (Rom 8:26). God never abandons us. Even amid our struggles, his Spirit patiently shapes us into the image of Christ.

 

Before asking why there are weeds in the world, let us ask whether there are weeds in our own hearts—pride, envy, resentment, dishonesty, or indifference. Through the Eucharist, prayer, and the Word of God, Christ patiently cultivates the wheat of faith, hope, and love within us. Our world urgently needs raḥamim—compassion flowing from the heart—and makrothymía—patient endurance that refuses to give up on people. Families need it. Communities need it. Nations need it. The Church needs it. As we celebrate this Eucharist, let us thank God for his patient mercy. May he remove the weeds of sin from our hearts, strengthen the wheat of holiness, and make us signs of his compassion and hope until the final harvest.

 

విరిగిన లోకంలో సహనం, కరుణ, నిరీక్షణ: జ్ఞాన గ్రంథము 12:13, 16-19; రోమా 8:26-27; మత్తయి 13:24-43 ( A/ 16)

 

విరిగిన లోకంలో సహనం, కరుణ, నిరీక్షణ

 

జ్ఞాన గ్రంథము 12:13, 16-19; రోమా 8:26-27; మత్తయి 13:24-43 ( A/ 16)

 

నేటి సువార్త జీవిత వాస్తవిక చిత్రాన్ని అందిస్తుంది. యేసు ఒక రైతు గురించి ఉపమానం చెబుతున్నాడు. అతను తన పొలంలో మంచి విత్తనాలు విత్తాడు, కానీ రాత్రి సమయంలో ఒక శత్రువు గోధుమల మధ్య కలుపు విత్తాడు (మత్త 13:24-30). సేవకులు ఆ కలుపును చూసినప్పుడు, వారు వెంటనే వాటిని పెకిలించాలని అనుకున్నారు. కానీ యజమాని, “కోత కాలం వరకు రెండింటినీ కలిసి పెరగనివ్వండి” అని బదులిచ్చాడు. ఈ ఉపమానం మన జీవితాల వాస్తవికతను ప్రతిబింబిస్తుంది. మనం మంచి మరియు చెడు పక్కపక్కనే ఉన్న ప్రపంచంలో జీవిస్తున్నాము. మన అంతరంగంలోనూ మనం అదే సంఘర్షణను అనుభవిస్తున్నాము. దేవుడు చెడును వెంటనే ఎందుకు నాశనం చేయడు? జ్ఞాన గ్రంథం ఈ ప్రశ్నకు సమాధానంగా  “నీవు బలమునకు అధిపతివైయుండియు, కరుణతో తీర్పు తీరుస్తావు” (జ్ఞాన  12:18) అన్న వాక్యాన్ని అందిస్తుంది.“కరుణ” అని అర్థం వచ్చే హీబ్రూ పదం רַחֲמִים (raḥamim), “గర్భం” అని అర్థం వచ్చే רֶחֶם (reḥem) నుండి వచ్చింది. అందువల్ల దేవుని కరుణ, తన బిడ్డను మోసే తల్లి సున్నితమైన, ప్రాణదాత అయిన ప్రేమ వంటిదిగా మనం గ్రహిస్తున్నాము. ఆయన సహనం - నాశనం చేయాలనే కోరిక నుండి కాకుండా, పునరుద్ధరించాలనే ఆయన కోరిక నుండి పుడుతుంది.

 

యేసు అందించే సత్యాన్ని μακροθυμία (మాక్రోథైమియా) అనే గ్రీకు పదం ద్వారా వెల్లడిస్తున్నాడు సువార్తికుడు మత్తయి. ఇది μακρός (మాక్రోస్), అంటే “దీర్ఘం,” మరియు θυμός (థైమోస్), అంటే “కోపం” లేదా “స్వభావం” అనే పదాల నుండి ఏర్పడింది. దీనికి అక్షరాలా “దీర్ఘ స్వభావం కలవాడు” లేదా “కోపాన్ని ఆలస్యం చేసేవాడు” అని అర్థం. దేవుడు ప్రతి వ్యక్తికి పశ్చాత్తాపపడి, పరిశుద్ధతలో ఎదగడానికి ఓపికతో సమయం చేస్తాడు. పదేపదే చేసే మంచి అలవాట్ల ద్వారా సద్గుణం ఏర్పడుతుందని అరిస్టాటిల్ గమనించాడు. ప్రజలు సద్గుణవంతులుగా పుట్టరు. వారు ఓపికతో కూడిన శిక్షణ మరియు స్థిరమైన నైతిక ఎంపికల ద్వారా సద్గుణవంతులుగా మారతారు. యేసు ఉపమానం ఈ జ్ఞానాన్ని ప్రతిధ్వనిస్తుంది. గోధుమలు రాత్రికి రాత్రే పక్వానికి రావు, అలాగే పరిశుద్ధులు కూడా. దేవుడు తక్షణ పరిపూర్ణతను కోరకుండా, మన నైతిక ఎదుగుదలకు ఓపికతో తోడుగా ఉంటాడు.

అదేవిధంగా, పునీత అగస్టిన్ మనకు ఇలా గుర్తుచేస్తున్నారు: “చెడు ఉండకుండా ప్రయత్నించడం కంటే, చెడు నుండి మేలును తీసుకురావడమే మేలని దేవుడు భావించాడు.” దీని అర్థం దేవుడు చెడుకు కారణమవుతాడని కాదు. దానికి బదులుగా, ఆయన తన సంరక్షణలో, బాధను కృపగా, వైఫల్యాన్ని మార్పుగా, మరియు పాపాన్ని కూడా లోతైన పశ్చాత్తాపానికి ఒక అవకాశంగా మార్చగలడు. మానవుడు చేసే అతిపెద్ద చెడు నుండి దేవుడు రక్షణ అనే అత్యున్నతమైన మేలును తీసుకురాగలడనడానికి క్రీస్తు శిలువ గొప్ప ఋజువు. అందువల్ల భక్త పౌలు, “ఆత్మ మన బలహీనతలో మనకు సహాయం చేస్తుంది” (రోమా 8:26) అని మనకు హామీ ఇస్తున్నాడు. దేవుడు మనల్ని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టడు. మన పోరాటాల మధ్యలో సహితం, ఆయన ఆత్మ ఓపికగా మనల్ని క్రీస్తు స్వరూపంలోకి తీర్చిదిద్దుతుంది.

 

ప్రపంచంలో కలుపు మొక్కలు ఎందుకు ఉన్నాయని అడిగే ముందు, మన హృదయాలలోనే అహంకారం, అసూయ, పగ, అప్రామాణికత లేదా ఉదాసీనత వంటి కలుపు మొక్కలు ఉన్నాయేమో అని ప్రశ్నించుకుందాం. దివ్య సత్ప్రసాదం, ప్రార్థన మరియు దైవ వాక్యం ద్వారా, క్రీస్తు మనలో విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ అనే గోధుమలను ఓపికతో పండిస్తాడు. మన ప్రపంచానికి హృదయం నుండి ప్రవహించే కరుణ (రహామిమ్) మరియు ప్రజలను వదులుకోని ఓర్పు (మక్రోథిమియా) అత్యవసరంగా కావాలి. కుటుంబాలకు అది అవసరం. సమాజాలకు అది అవసరం. దేశాలకు అది అవసరం. సంఘానికి అది అవసరం. మనం ఈ దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని జరుపుకుంటున్నప్పుడు, ఆయన ఓపికగల కరుణకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుదాం. ఆయన మన హృదయాల నుండి పాపమనే కలుపు మొక్కలను తొలగించి, పరిశుద్ధత అనే గోధుమలను బలపరిచి, అంతిమ కోతకాలం వరకు మనలను తన కరుణకు, నిరీక్షణకు చిహ్నాలుగా చేయును గాక!

 

 

 

 

 

 

 

 

మానవ హృదయమనే నేల యెష 55:10–11; కీర్త 65; రోమా 8:18–23; మత్త 13:1–23 (A/ 15)

 

మానవ హృదయమనే నేల

 

యెష 55:10–11; కీర్త 65; రోమా 8:18–23; మత్త 13:1–23 (A/ 15)

 

ప్రభువా! నేను ప్రతిదినము నిన్ను స్తుతించెదను. హల్లెలూయా.

 

మన విశ్వాసములో ఎంత బలవంతులమైనా లేదా కాకపోయినా సరే, మనందరికీ ఒకే ఉమ్మడి అనుభవం ఉంది. మనం వినే మాటల ద్వారా నిరంతరం ప్రభావితమవుతాము. ప్రోత్సాహకరమైన ఒక్క మాట ఒక వ్యక్తి జీవితాన్ని మార్చగలదు. కఠినమైన మాట సంవత్సరాల తరబడి గాయాన్ని మిగిల్చగలదు. ఆలోచనలకు నాగరికతలను నిర్మించే లేదా నాశనం చేసే శక్తి ఉంది. అసలు ప్రశ్న కేవలం, మనం ఏమి వింటున్నాము అనేది కాదు కానీ మనం విన్నదాన్ని ఎలాంటి హృదయం స్వీకరిస్తుంది అనేది మాత్రమె. యేసు, విత్తనాలను అన్నిచోట్లా చల్లే ఒక రైతు గురించిన ఒక సాధారణ కథను చెబుతున్నాడు (మత్త 13:3–9). కొన్ని విత్తనాలు దారిలో, కొన్ని రాతి నేల మీద, కొన్ని ముళ్ల మధ్య, మరికొన్ని సారవంతమైన నేల మీద పడ్డాయి. ఆశ్చర్యకరంగా, ఈ కథలో విత్తనాల నాణ్యత మీద కాకుండా నేల పరిస్థితి మీద దృష్టి కేంద్రీకరించబడింది. ఒకే విత్తనం వేర్వేరు ఫలితాలను ఇస్తుంది, ఎందుకంటే ప్రతి నేల దానిని వేర్వేరుగా స్వీకరిస్తుంది.

 

మనం దీనిని ఒక మతపరమైన కథగా కాకుండా ఒక మానవ కథగా చదివినప్పటికీ, దీనిలోని జ్ఞానం శాశ్వతమైనది. ప్రతిరోజూ మనం సత్యం, దయ, న్యాయం, కరుణ మరియు ఆశ అనే బీజాలను ఎదుర్కొంటాము. ఈ విలువలు మనలో వృద్ధి చెందుతున్నాయా లేదా అనేది మన మనసులు మరియు హృదయాల విశాలతపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మూసుకుపోయిన మనసు గట్టిపడిన బాట లాంటిది. ఆలోచనారహితమైన బాధ రాతి నేలగా మారుతుంది. అంతులేని పరధ్యానాలు, దురాశ మరియు ఆందోళన మంచిని అణచివేసే ముళ్ళుగా మారతాయి. కానీ వినయమైన మరియు గ్రహణశక్తి గల హృదయం, మంచితనం వర్ధిల్లే సారవంతమైన నేలగా మారుతుంది. ప్రవక్త యెషయా ఇలా అంటాడు, “వర్షమును హిమమును భూమికి నీరు పోసి ఫలవంతం చేసినట్లే, జీవమిచ్చే ప్రతి మాటకు ఫలించే శక్తి ఉంది” (యెష 55:10-11). నిజంగా మంచిది ఏదీ వృధా కాదని ప్రకృతి మనకు బోధిస్తుంది. ప్రతి దయగల కార్యం, సత్యం కోసం చేసే ప్రతి నిజాయితీ గల అన్వేషణ, మరొక వ్యక్తి కోసం చేసే ప్రతి త్యాగం మరింత మానవతా ప్రపంచానికి దోహదపడుతుంది.

 

నూతనపరచబడు నిరీక్షించుటకై సృష్టి అంతయు మూలుగుచున్నదని (రోమా 8:22) చెప్పడం ద్వారా పరిశుద్ధ పౌలు మన దృక్పథాన్ని విస్తృతం చేస్తున్నాడు. నేడు, మన ప్రపంచంలో ఈ మూలుగును మనం  యుద్ధాలు, ఒంటరితనం, పర్యావరణ క్షీణత, విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబాలు, పేదరికం, మరియు ప్రజల మధ్య నమ్మకం కోల్పోవడం అనే వాటిలో గుర్తిస్తున్నాము. మన నమ్మకాలతో సంబంధం లేకుండా, న్యాయం, శాంతి, మరియు కరుణ వెల్లివిరిసే ప్రపంచం కోసం మనమందరం ఆరాటపడతాము. యేసు క్రీస్తులో వెల్లడి చేయబడిన దేవుని వాక్యమే ఆ విత్తనం. ఇంకా ఈ విశ్వాసాన్ని పంచుకోని వారి కోసం, నేటి సువార్త ఒక ముఖ్యమైన ఆహ్వానాన్ని అందిస్తోంది: మీ హృదయమనే నేలను సారవంతం చేసుకోండి. వినడానికి, నిజాయితీగా ప్రశ్నించడానికి, సత్యం ఎక్కడ దొరికినా దానిని వెతకడానికి, మరియు మీ నిర్ణయాలకు కరుణ మార్గనిర్దేశం చేయనివ్వడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. “అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, నీ హృదయాన్ని కాపాడుకో, ఎందుకంటే నీవు చేసే ప్రతి పని దాని నుండే ప్రవహిస్తుంది” (సామె 4:23) అని సామెతల గ్రంథం మనకు గుర్తుచేస్తుంది. యేసు ఎప్పుడూ విత్తనాన్ని బలవంతంగా భూమిలో నాటడు. కొన్ని హృదయాలు సిద్ధంగా ఉంటాయని నమ్ముతూ, ఆయన ఉదారంగా విత్తుతాడు. ఆ దృశ్యమే మానవ స్వేచ్ఛ పట్ల గౌరవానికి ఒక పాఠం. సత్యం బలవంతం వల్ల కాదు, నిష్కాపట్యం వల్ల పెరుగుతుంది.

 

మన హృదయాలు సారవంతమైన నేలగా మారితే, మన గృహాలు అవగాహన గల ప్రదేశాలుగా, మన కార్యస్థలాలు సమగ్రత గల సమాజాలుగా మారతాయి మరియు మన సమాజం మరింత న్యాయబద్ధంగా, శాంతియుతంగా మారుతుంది. ప్రేమ ద్వేషాన్ని జయించినప్పుడు, క్షమాపణ ప్రతీకారాన్ని జయించినప్పుడు, మరియు నిరీక్షణ నిరాశను జయించినప్పుడు, యేసు చెప్పిన ఫలం—ముప్పై, అరవై, లేదా నూరంతలు (మత్త 13:23) కనిపిస్తుంది.

 

కాబట్టి ఈ రోజు, మన హృదయం ఎలాంటి నేల అయినప్పటికీ, మనల్ని మనం ప్రశ్నించుకుందాం: నేను ఎలాంటి నేలను? నా జీవితంలో సత్యం, మంచితనం, మరియు ప్రేమ వేళ్ళు నాటుకోవడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా? మనలో ప్రతి ఒక్కరం మంచి నేలగా మారుదుము గాక! అక్కడ సత్యం, కరుణ, మరియు నిరీక్షణ అనే విత్తనాలు మానవాళి మేలు కొరకు సమృద్ధిగా ఫలాలను ఇస్తాయి.

 

ప్రభూ! నీ రాజ్యం నిత్యరాజ్యం, హల్లెలూయా.

The Soil of the Human Heart Is 55:10–11; Ps 65; Rom 8:18–23; Mt 13:1–23 (A/ 15)

 

The Soil of the Human Heart

 

Is 55:10–11; Ps 65; Rom 8:18–23; Mt 13:1–23 (A/ 15)

 

I will bless you day after day, O Lord. Alleluia.

 

Whether we are very strong in faith or not, all of us share one common experience. We are constantly influenced by the words we hear. A single word of encouragement can change a person’s life; a harsh word can leave a wound for years. Ideas have the power to build civilizations or destroy them. The real question is not simply, what do we hear? But what kind of heart receives what we hear? Jesus tells a simple story about a farmer who scatters seed everywhere (Mt 13:3–9). Some seeds fall on the path, some on rocky ground, some among thorns, and some on good soil. Surprisingly, the focus of the story is not on the quality of the seed but on the condition of the soil. The same seed produces different results because each soil receives it differently.

 

Even if we read this as a human story rather than a religious one, its wisdom is timeless. Every day we encounter seeds of truth, kindness, justice, compassion, and hope. Whether these values grow within us depends on the openness of our minds and hearts. A closed mind is like a hardened path; suffering without reflection can become rocky ground; endless distractions, greed, and anxiety become the thorns that choke what is good. But a humble and receptive heart becomes fertile soil where goodness flourishes. The prophet Isaiah says, “Just as rain and snow water the earth and make it fruitful, so every life-giving word has the power to bear fruit (Is 55:10-11). Nature teaches us that nothing truly good is wasted. Every act of kindness, every sincere search for truth, every sacrifice for another person contributes to a more humane world.

 

Saint Paul broadens the horizon by saying that “the whole creation has been groaning” in hope of renewal (Rom 8:22). Today, we recognize this groaning in our world: wars, loneliness, environmental degradation, broken families, poverty, and the loss of trust between people. Regardless of our beliefs, we all long for a world where justice, peace, and compassion prevail. The seed is the Word of God revealed in Jesus Christ. For those who do not yet share this faith, today’s Gospel still offers an important invitation: cultivate the soil of your heart. Be willing to listen, to question honestly, to seek truth wherever it is found, and to let compassion guide your decisions. A proverb reminds us, “Above all else, guard your heart, for everything you do flows from it” (Prv 4:23). Jesus never forces the seed into the ground. He sows generously, trusting that some hearts will be ready. That image itself is a lesson in respect for human freedom. Truth does not grow by coercion but by openness.

 

If our hearts become fertile soil, our homes become places of understanding, our workplaces become communities of integrity, and our society becomes more just and peaceful. The fruit that Jesus speaks about—thirty, sixty, or a hundredfold (Mt 13:23)—can be seen whenever love overcomes hatred, forgiveness overcomes revenge, and hope overcomes despair.

 

So today, whatever the soil we may be, let us ask ourselves: What kind of soil am I? Am I willing to let truth, goodness, and love take root in my life? May each of us become good soil where the seeds of truth, compassion, and hope bear abundant fruit for the good of all humanity.

 

Your kingdom, Lord, is an everlasting kingdom, alleluia.

 

 

 

 

 

“Come to Me… I Will Give You Rest”

 

“Come to Me… I Will Give You Rest”

 

Zech 9:9-10; Rom 8:9-13; Mt 11:25-30 (14/ A)

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Today's Gospel begins with one of the most comforting invitations ever spoken by Jesus: “Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest” (Mt 11:28). We live in a world where many people are physically tired, emotionally exhausted, and spiritually restless. Some struggle with family problems, financial difficulties, loneliness, illness, or anxiety about the future. Jesus sees these hidden burdens and lovingly says, “Come to me”. Our Messiah is a humble King riding on a donkey (9:9-10). Unlike worldly rulers who rely on power and violence, Jesus establishes his Kingdom through humility, peace, and love. His strength is found not in domination but in self-giving service.

 

In the Gospel, Jesus thanks the Father for revealing his mysteries to the “little ones.” The Greek word νήπιοι (nēpioi) literally means “little children” or those who are humble enough to trust God. God’s wisdom is received not through pride but through a heart that is open and teachable. Jesus then says, “Take my yoke upon you.” The Greek word ζυγός (zygos), meaning “yoke,” symbolizes discipleship. A yoke normally joins two animals together, with the stronger one carrying most of the weight. Jesus does not place another burden on us; rather, he walks beside us and helps us carry life’s burdens. That is why he promises, “You will find rest”—the Greek word ἀνάπαυσις (anapausis) means deep refreshment and peace, not merely physical relaxation but rest for the soul.

 

This Gospel also challenges us ethically. Often, the heaviest burdens come from pride, unforgiveness, selfishness, or judging others. Jesus invites us to imitate his gentleness and humility. A humble heart builds peace in families, workplaces, and communities. This message is also at the heart of Catholic Social Teaching. Christ calls us not only to bring our own burdens to him but also to help carry the burdens of others. The Catechism of the Catholic Church teaches that we must look upon every neighbor as “another self” (CCC 1931). The Social Doctrine of the Church reminds us that the human person is “the foundation, the cause and the end of every social institution” (CSDC 106). When we comfort the lonely, support the poor, forgive those who hurt us, or defend the dignity of every person, we become living signs of Christ’s compassion.

 

My sins are more in number than the sands of the sea. My transgressions abound….

 

  

“Come to Me… I Will Give You Rest” Zech 9:9-10; Rom 8:9-13; Mt 11:25-30 (14/ A)

 

“Come to Me… I Will Give You Rest”

 

Zech 9:9-10; Rom 8:9-13; Mt 11:25-30 (14/ A)

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Today's Gospel begins with one of the most comforting invitations ever spoken by Jesus: “Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest” (Mt 11:28). We live in a world where many people are physically tired, emotionally exhausted, and spiritually restless. Some struggle with family problems, financial difficulties, loneliness, illness, or anxiety about the future. Jesus sees these hidden burdens and lovingly says, “Come to me”. Our Messiah is a humble King riding on a donkey (9:9-10). Unlike worldly rulers who rely on power and violence, Jesus establishes his Kingdom through humility, peace, and love. His strength is found not in domination but in self-giving service.

 

In the Gospel, Jesus thanks the Father for revealing his mysteries to the “little ones.” The Greek word νήπιοι (nēpioi) literally means “little children” or those who are humble enough to trust God. God’s wisdom is received not through pride but through a heart that is open and teachable. Jesus then says, “Take my yoke upon you.” The Greek word ζυγός (zygos), meaning “yoke,” symbolizes discipleship. A yoke normally joins two animals together, with the stronger one carrying most of the weight. Jesus does not place another burden on us; rather, he walks beside us and helps us carry life’s burdens. That is why he promises, “You will find rest”—the Greek word ἀνάπαυσις (anapausis) means deep refreshment and peace, not merely physical relaxation but rest for the soul.

 

This Gospel also challenges us ethically. Often, the heaviest burdens come from pride, unforgiveness, selfishness, or judging others. Jesus invites us to imitate his gentleness and humility. A humble heart builds peace in families, workplaces, and communities. This message is also at the heart of Catholic Social Teaching. Christ calls us not only to bring our own burdens to him but also to help carry the burdens of others. The Catechism of the Catholic Church teaches that we must look upon every neighbor as “another self” (CCC 1931). The Social Doctrine of the Church reminds us that the human person is “the foundation, the cause and the end of every social institution” (CSDC 106). When we comfort the lonely, support the poor, forgive those who hurt us, or defend the dignity of every person, we become living signs of Christ’s compassion.

 

My sins are more in number than the sands of the sea. My transgressions abound….

 

“నా యొద్దకు రండి… నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను” జెకర్యా 9:9-10; రోమా 8:9-13; మత్తయి 11:25-30 (14/ A)

“నా యొద్దకు రండి… నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను”

 

జెకర్యా 9:9-10; రోమా 8:9-13; మత్తయి 11:25-30 (14/ A)

 

దేవుడు తాను చేసినదంతయు చూచెను, అది మిక్కిలి మంచిదని చెప్పెను. హల్లెలూయా.

 

యేసు పలికిన అత్యంత ఓదార్పునిచ్చే ఆహ్వానాలలో ఒకదానితో నేటి సువార్త ప్రారంభమవుతుంది: “ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి. నేను మీకు విశ్రాంతి నిచ్చెదను” (మత్త 11:28). మనం జీవిస్తున్న ఈ లోకంలో చాలామంది శారీరకంగా అలసిపోయి, మానసికంగా నిస్సత్తువగా, మరియు ఆత్మీయంగా అశాంతితో వుంటున్నారు. మనం శారీరక అలసట కన్నా మానసిక అలసటకే ముందుగా గురి అవుతాము. కారణం కొందరు కుటుంబ సమస్యలు, ఆర్థిక ఇబ్బందులు, ఒంటరితనం, అనారోగ్యం, భవిష్యత్తు గురించిన ఆందోళనలతో సతమతమవుతూ శారీరకంగా కన్నా మానసికంగా అలసట చెందుతున్నారు. యేసు ఈ దాగివున్న భారాలను చూసి, ప్రేమతో, “నా యొద్దకు రండి” అని ఆహ్వానిస్తున్నారు. మన మెస్సీయ గాడిద మీద స్వారీ చేసే ఒక వినయశీలి అయిన రాజాధి రాజు (జకర్యా 9:9-10). అధికారం మరియు హింసపై ఆధారపడే లౌకిక పాలకుల వలె కాకుండా, యేసు తన రాజ్యాన్ని వినయం, శాంతి మరియు ప్రేమ ద్వారా స్థాపిస్తారు. అతని బలం ఆధిపత్యంలో కాదు, ఆత్మార్పణతో కూడిన సేవలో ఉంది.

 

సువార్తలో, యేసు తన మర్మాలను “చిన్నవారికి” బయలుపరిచినందుకు తండ్రికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాడు. గ్రీకు పదం νήπιοι (nēpioi)కు అక్షరాలా “చిన్న పిల్లలు” అని లేదా దేవునిపై నమ్మకం ఉంచేంత వినయంగా ఉండేవారని అర్థం. దేవుని జ్ఞానం గర్వం ద్వారా కాకుండా, తెరిచి ఉండి, నేర్చుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉండే హృదయం ద్వారా లభిస్తుంది. అప్పుడు యేసు, “నా కాడిని మీ మీద వేసుకోండి” అని అంటాడు. “కాడి” అని అర్థం వచ్చే గ్రీకు పదం ζυγός (zygos), శిష్యరికానికి ప్రతీక. ఒక కాడి సాధారణంగా రెండు జంతువులను కలుపుతుంది కదా! అందులో బలమైనది ఎక్కువ బరువును మోస్తుంది. యేసు మనపై మరో భారాన్ని మోపడు. బదులుగా, ఆయన మన ప్రక్కనే నడుస్తూ, జీవిత భారాలను మోయడంలో మనకు సహాయం చేస్తాడు. అందుకే ఆయన, “మీరు విశ్రాంతి పొందుతారు” అని వాగ్దానం చేస్తాడు—గ్రీకు పదం ἀνάπαυσις (anapausis)కు లోతైన అర్ధాన్ని ఇచ్చే  “సేదతీర్పు” మరియు “శాంతి” అనే మాటల అర్థం. ఇది కేవలం శారీరక విశ్రాంతి మాత్రమే కాదు. ఆత్మకు విశ్రాంతి.

 

ఈ సువార్త నైతికంగా కూడా మనల్ని సవాలు చేస్తుంది. తరచుగా, అహంకారం, క్షమించకపోవడం, స్వార్థం లేదా ఇతరులను తీర్పు తీర్చడం వంటి వాటి నుండే అత్యంత భారమైన భారాలు మనకు వస్తున్నాయి. యేసు తన సౌమ్యతను, వినయాన్ని అనుకరించమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నారు. వినయమైన హృదయం కుటుంబాలలో, కార్యాలయాలలో మరియు సమాజాలలో శాంతిని నెలకొల్పుతుంది. ఈ సందేశం కథోలిక సామాజిక బోధన సారాంశం కూడా. మన భారాలను ఆయన వద్దకు తీసుకురావడమే కాకుండా, ఇతరుల భారాలను మోయడంలో సహాయపడమని క్రీస్తు మనల్ని పిలుస్తున్నారు. కథోలిక చర్చి కేటకిజం, మనం ప్రతి పొరుగువారిని "మనలో ఒకరిగా" చూడాలని బోధిస్తుంది (CCC 1931). పవిత్ర తిరుసభ సామాజిక సిద్ధాంతం, మానవ వ్యక్తి అనేది “ప్రతి సామాజిక సంస్థకు పునాది. అదే దానికి కారణం మరియు అంతం" అని మనకు గుర్తుచేస్తుంది (CSDC 106). మనం ఒంటరివారిని ఓదార్చినప్పుడు, పేదలకు అండగా నిలిచినప్పుడు, మనల్ని బాధపెట్టిన వారిని క్షమించినప్పుడు, లేదా ప్రతి వ్యక్తి గౌరవాన్ని కాపాడినప్పుడు, మనం క్రీస్తు కరుణకు సజీవ చిహ్నాలుగా నిలుస్తాము. అదే మనం మోయలేని మన కాడిని శులువు చేస్తుంది.

 

“నా పాపములు సముద్రపు ఇసుక రేణువులకంటె అధికము. నా అతిక్రమములు విస్తారమైనవి....”