ప్రభువు ఆరోహణము అపొ 1:1-11; ఎఫె 1:17-23; మత్త 28:16-20 (ఎ)

 

ప్రభువు ఆరోహణము

అపొ 1:1-11; ఎఫె 1:17-23; మత్త 28:16-20 (ఎ)

 

“ఆయన శ్రమల తరువాత, యేసు నలభై రోజులపాటు తన శిష్యులకు ప్రత్యక్షమై, వారికి దేవుని రాజ్యమును గూర్చి బోధించెను” (Divine Office)

 

ఈ క్రింది ధ్యానం పునీత అగస్టీను గారి ఒక ప్రసంగం నుండి తీసుకొనబడింది

 

 

పరలోకం నుండి దిగివచ్చినవాడు తప్ప మరెవరూ పరలోకానికి ఎక్కలేదు. ఈనాడు మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు పరలోకానికి ఆరోహణమయ్యారు. మన హృదయాలు కూడా ఆయనతోపాటు ఆరోహణమగుగాక! అపొస్తలుని మాటలు వినండి: మీరు క్రీస్తుతోపాటు లేచియున్న యెడల, పైనున్న వాటిమీద మీ హృదయములను నిలపండి. అక్కడ క్రీస్తు దేవుని కుడిపార్శ్వమున ఆసీనుడైయున్నాడు. భూమిమీద ఉన్నవాటిని కాక, పైనున్న వాటినే వెదకండి. ఆయన ఆరోహణమైన తరువాతనూ మనతో ఎలా నిలిచియున్నాడో, అలాగే మన శరీరాలలో ఆయన వాగ్దానం ఇంకా నెరవేరకపోయినప్పటికీ, మనమునూ ఇప్పటికే ఆయనతోపాటు పరలోకంలో ఉన్నాము.

 

క్రీస్తు ఇప్పుడు పరలోకానికి ఆరోహణుడై ఉన్నాడు. కానీ ఆయన శరీర అవయవాలైన మనం భరించవలసిన బాధలన్నింటినీ ఆయన ఇప్పటికి ఇంకా భూమి మీద అనుభవిస్తున్నాడు. ఆయన పైనుండి:"సౌలా! సౌలా! నన్ను ఎందుకు హింసిస్తున్నావు?" అని కేక వేసినప్పుడు ఇది స్పష్టమైంది. మరియు "నేను ఆకలితో ఉన్నప్పుడు, మీరు నాకు ఆహారం ఇచ్చారు" అని చెప్పినప్పుడు సహితం ఇది స్పష్ట మైంది. ఆయనతో మనల్ని ఏకం చేసే విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ ద్వారా, భూమి మీద ఉన్న మనం ఇప్పటికీ పరలోకంలో ఆయనతో విశ్రాంతి పొందడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించలేక పోతున్నాము? ఆయన పరలోకంలో ఉన్నప్పుడునూ, ఆయన మనతోనే ఉంటున్నాడు. భూమి మీద ఉన్న మనం ఆయనతోనే ఉంటు న్నాము. ఆయన తన దైవత్వం, తన శక్తి మరియు తన ప్రేమ ద్వారా ఇక్కడ మనతోనే ఉంటున్నాడు. ఆయన భూమి మీద తన దైవత్వంలో ఉన్నట్లుగా మనం ఇక్కడ ఉండలేము. పరలోక అనుభూతి చెందలేము. కానీఆయన ప్రేమ ద్వారా, మరియు ఆయనలో   మనం అక్కడ వుంటూనే ఆ అనుభూతిని పొందగలం.

 

 

ఆయన మన దగ్గరకు దిగివచ్చినప్పుడు పరలోకాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. తిరిగి పరలోకానికి ఆరోహణమైనప్పుడు మన నుండి ఆయన వైదొలగనూ లేదు. ఆయన భూమి మీద ఉన్నప్పుడే అదే సమయంలో పరలోకంలోనూ ఉన్నాడన్న వాస్తవం ఆయన స్వయంగా చెప్పిన ఈ మాట ద్వారా ఋజువవుతోంది. పరలోకంలో ఉన్న మనుష్యకుమారుడు పరలోకం నుండి దిగివచ్చి, మళ్ళి పరలోకమునకు ఆరోహణ మయినట్లుగా మరెవరూ ఎన్నడునూ  పరలోకానికి ఆరోహణ కాలేదు. ఈ మాటలు క్రీస్తుతో మనకున్న ఏకత్వాన్ని వివరిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే ఆయనే మన శిరస్సు, మనము ఆయన శరీరము. క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ పరలోకానికి ఆరోహణ కాలేదు. ఎందుకంటే మనమునూ క్రీస్తే. మనతో ఆయనకున్న ఐక్యత ద్వారా ఆయన మనుష్యకుమారుడు మరియు ఆయనతో మనకున్న ఐక్యత ద్వారా మనము దేవుని కుమారులము. కాబట్టి, అపొస్తలుడు “అనేక అవయవాలు గల మానవ శరీరం, ఆ వేర్వేరు అవయవాలన్నీ కలిసి ఒకే శరీరంగా ఏకమై ఉన్నట్లే, క్రీస్తు విషయంలో కూడా అలాగే ఉంది. ఆయనకు కూడా అనేక అవయవాలు ఉన్నాయి. కానీ శరీరం ఒక్కటే అని అంటున్నాడు.

 

మనపై కరుణతో ఆయన పరలోకం నుండి దిగివచ్చాడు. మరియు ఆయన ఒంటరిగా ఆరోహణమైనప్పటికీ, మనము కూడా ఆరోహణమవుతాము, ఎందుకంటే కృప ద్వారా మనము ఆయనలో ఉన్నాము. ఈ విధంగా, క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ దిగిరాలేదు. మరియు క్రీస్తు తప్ప మరెవరూ ఆరోహణమవ్వలేదు. శిరస్సుకు మరియు శరీరానికి మధ్య భేదం లేదని కాదు. కానీ ఏకత్వమైన శరీరాన్ని శిరస్సు నుండి వేరు చేయలేము కాబట్టే.

 

“క్రీస్తు ఉన్నత స్థలములకు ఆరోహణమైనప్పుడు, బందీ అయిన వారిని ఆకర్షించాడు” (Divine Office)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Ascension of the Lord Acts 1:1-11; Eph 1: 17-23; Mt 28:16-20 (A)

 

The Ascension of the Lord

 

Acts 1:1-11; Eph 1: 17-23; Mt 28:16-20 (A)

 

“After his passion, Jesus appeared to his disciples over a period of forty days and taught them about the kingdom of God” (Divine Office)

 

From a sermon by Saint Augustine

 

No one has ever ascended into heaven except the one who descended from heaven. Today, our Lord Jesus Christ ascended into heaven; let our hearts ascend with him. Listen to the words of the Apostle: If you have risen with Christ, set your hearts on the things that are above, where Christ is, seated at the right hand of God; seek the things that are above, not the things that are on earth. Just as he remained with us even after his ascension, so we too are already in heaven with him, even though his promise has not yet been fulfilled in our bodies.

 

Christ is now exalted above the heavens, but he still suffers on earth all the pain that we, the members of his body, have to bear. He showed this when he cried out from above: Saul, Saul, why do you persecute me? And when he said: I was hungry, and you gave me food. Why do we on earth not strive to find rest with him in heaven even now, through the faith, hope, and love that unite us to him? While in heaven, he is also with us, and we, while on earth, are with him. He is here with us by his divinity, his power, and his love. We cannot be in heaven, as he is on earth, by divinity, but in him, we can be there by love.

 

He did not leave heaven when he came down to us; nor did he withdraw from us when he went up again into heaven. The fact that he was in heaven even while he was on earth is borne out by his own statement: No one has ever ascended into heaven except the one who descended from heaven, the Son of Man, who is in heaven. These words explain our oneness with Christ, for he is our head and we are his body. No one ascended into heaven except Christ because we also are Christ. He is the Son of Man by his union with us, and we by our union with him are the sons of God. So, the Apostle says: Just as the human body, which has many members, is a unity, because all the different members make one body, so is it also with Christ. He, too, has many members, but one body.

 

Out of compassion for us, he descended from heaven, and although he ascended alone, we also ascend, because we are in him by grace. Thus, no one but Christ descended, and no one but Christ ascended; not because there is no distinction between the head and the body, but because the body as a unity cannot be separated from the head.

 

 

“When Christ ascended to the heights, he captured prisoners” (Divine Office)

 

బలపరిచే సమర్ధుడు అపొ 8:5-8, 14-17; 1 పేతు 3:15-18; యోహా 14:15-21 (A/6)

 

బలపరిచే సమర్ధుడు

 

అపొ 8:5-8, 14-17; 1 పేతు 3:15-18; యోహా 14:15-21 (A/6)

“దేవుడు ఆయన ద్వారా విశ్వమంతటినీ తనతో సమాధానపరచాలని సంకల్పించాడు” (Divine Office)

 

మనల్ని సంపూర్ణ మానవులుగా మరియు నిజంగా దేవునిలా చేసేది ఏమిటి? అది నిస్వార్థమైన, శాశ్వతమైన, మరియు పూర్తిగా ఇతరుల మేలు కొరకు నిర్దేశించబడిన షరతులు లేని ప్రేమ కాదా? దేవుని ప్రేమ మనలను ఇతరులతో విశ్వాసం, స్నేహం మరియు సహవాసం అనే విడదీయలేని బంధంలో ఏకం చేస్తుంది. యేసు శిలువపై తన మరణం వరకు తన వారిని ప్రేమించాడు (యోహా 13:1). జాన్ హెన్రీ న్యూమాన్, “ప్రేమించడం మన స్వభావం కాబట్టి మనం ప్రేమిస్తాము. ఎందుకంటే పరిశుద్ధాత్మ అయిన దేవుడు దానిని మన స్వభావంగా చేసాడు” అని అన్నాడు. యేసు తన శిష్యులతో తనకు మరియు తండ్రికి మధ్య ఉన్న విడదీయలేని ప్రేమ బంధం గురించి, మరియు మానవాళి పట్ల వారికున్న ప్రేమ గురించి మాట్లాడాడు. యేసులో, మన క్షేమం మరియు శ్రేయస్సు కొరకు నిర్దేశించబడిన దేవుని ప్రేమ పరిపూర్ణతను మనం చూస్తున్నాము (1 యోహా 4:9) కదా!

 

దేవుడు మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ నిజంగా ప్రేమిస్తున్నాడని మనకు ఎలా తెలుస్తుంది? పాపానికి మరియు సాతానుకు బానిసత్వం నుండి మనలను విమోచించడానికి దేవుడు మూల్యం చెల్లించడానికి సిద్ధపడ్డాడనే ఆయన ప్రేమ ఋజువును మనం శిలువలో చూస్తున్నాము. తండ్రి, కుమార పరిశుద్ధాత్మ ఐక్యతలో మనం నిరంతరం నిత్యజీవం పొందుట కొరకు యేసు తన ప్రాణాన్ని అర్పించాడు. శిలువ ద్వారా, దేవుని దత్త పుత్రీపుత్రులుగా ఆయన ప్రియమైన బిడ్డలుగా (రోమా 8:14-17) యేసు మనకోసం ఒక కొత్త సంబంధ మార్గాన్ని తెరిచాడు. తండ్రికి విధేయత చూపడం ద్వారా ఆయన ప్రేమ మార్గంలో నడవమని యేసు మనలను పిలుస్తున్నాడు. నిజమైన ప్రేమ అనేది కేవలం భావోద్వేగం, అనుభూతులు లేదా మంచి ఉద్దేశం కంటే గొప్పది. ఇవి ఎంత ముఖ్యమైనవి అయినప్పటికీ, అవి నిష్కపటమైన ప్రేమకు ఋజువు కావు. అది దేవుని పట్ల నిజమైన ప్రేమలొనూ  విధేయతలోనూ వ్యక్తమవుతుంది.

 

యేసు పరిశుద్ధాత్మను మనకు సలహాదారునిగా మరియు సహాయకునిగా ఇస్తానని వాగ్దానం చేశాడు. పరిశుద్ధాత్మ సలహాదారునిగా మనకు ఎలా సహాయం చేస్తాడు? సలహాదారుడు అనేది ఒక విరోధి నుండి రక్షించడానికి మరియు శోధన అనే కష్టకాలంలో మార్గనిర్దేశం చేయడానికి ఉపయోగించే ఒక న్యాయపరమైన పదం కదా!

 

పరిశుద్ధాత్మ మన మధ్యవర్తి, ఆయన మన సమృద్ధిగల జీవితాలలో మనం ఎదుర్కోవలసిన సవాళ్లలో మనకు మార్గనిర్దేశం చేసి, మనల్ని బలపరుస్తారడు. పవిత్ర తిరుసభ పితామహులు కుటుంబమే “గృహ చర్చి” అని బోధించారు. ప్రేమ ఎక్కడ రాజ్యమేలుతుందో, అక్కడ దేవుడు నివసిస్తాడని పునీత  అగస్టిను చెప్పాడు. ఇల్లు ఒక చిన్న స్వర్గంగా మారేలా క్రైస్తవ కుటుంబాలు కలిసి ప్రార్థించాలని పునీత  జాన్ క్రిసోస్టోమ్ ప్రోత్సహించాడు. తొలి క్రైస్తవులు తమ తమ శక్తి ద్వారా కాకుండా, ప్రార్థన, సహవాసం మరియు క్రీస్తు పట్ల విశ్వాసం ద్వారా బలపడ్డారు. సామూహిక జీవితంలో, భాష, సంస్కృతి, కులం లేదా హోదా భేదాలకు అతీతంగా కలిసి నిలబడాలని సంఘం పిలువబడింది. శాంతి అనే బహుమతి అంటే కేవలం సంఘర్షణ లేదా ఇబ్బందులు లేకపోవడం మాత్రమే కాదు. మన అత్యున్నత శ్రేయస్సుకు దోహదపడే ప్రతిదీ శాంతిలో ఇమిడి ఉంటుంది. ఈ విధంగా, ఆదరణకర్త మనలను యేసుకు ఆదరణకర్తలుగా చేస్తాడు.

 

పరిశుద్ధాత్మ మనలను సత్యం, జ్ఞానం మరియు మంచితనం అనే మార్గంలో నడిపిస్తాడు. శాంతి అనే వరం కేవలం సంఘర్షణ లేదా ఇబ్బందులు లేకపోవడం కంటే ఎక్కువ. శాంతిలో మన అత్యున్నత మేలుకు దోహదపడే ప్రతిదీ ఉంటుంది. క్రీస్తు ప్రేమ మన శోధనలు మరియు బాధల మధ్యలో కూడా కొలవలేని ఆనందాన్ని మరియు ఓదార్పును తెస్తుంది. అపొస్తలుడైన పౌలు , “క్రీస్తు ప్రేమ నుండి మనలను ఎవరు వేరు చేయగలరు?... ఎందుకంటే మరణం గానీ, జీవం గానీ, దేవదూతలు గానీ, ప్రధానులు గానీ, ప్రస్తుత విషయాలు గానీ, రాబోయే విషయాలు గానీ, శక్తులు గానీ, ఉన్నతమైనవి గానీ, లోతైనవి గానీ, సృష్టిలో మరేదీ గానీ, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తులో ఉన్న దేవుని ప్రేమ నుండి మనలను వేరు చేయలేవని నేను నిశ్చయంగా నమ్ముతున్నాను” (రోమా 8:35,38-39) అని  పేర్కొన్నాడు. క్రీస్తు అపారమైన ప్రేమ గురించిన జ్ఞానంతో మరియు ఆయన శాంతి అనే వరంతో మనలను నింపమని పరిశుద్ధాత్మను అడుగుదాం. పెంతెకోస్తు కోసం మనం ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు, మరియ తల్లి మరియ అపొస్తలులతో ప్రార్థనాపూర్వక నిరీక్షణతో ఉందాం. ప్రభువు మన విశ్వాసాన్ని బలపరచి, మన కుటుంబాలను కాపాడి, మన సమాజాలను ఏకం చేయుగాక. తద్వారా మన ప్రేమ మరియు ఐక్యత ద్వారా ప్రపంచం క్రీస్తును విశ్వసించును గాక!

“దేవుడు క్రీస్తు ద్వారా మనలను తనతో సమాధానపరచి, సమాధానపరిచే పరిచర్యను మనకు అనుగ్రహించాడు” (Divine Office)

Strengthening Advocate Acts 8:5-8, 14-17; 1 Pet 3:15-18; Jn 14:15-21 (A/6)

 

Strengthening Advocate

 

Acts 8:5-8, 14-17; 1 Pet 3:15-18; Jn 14:15-21 (A/6)

 

“God chose to reconcile the whole universe to himself through him.” (Divine Office)

 

What makes us both fully human and the true image of God? Is it not unconditional love which is unselfish, undying, and wholly directed to the good of others? The love of God unites us in an unbreakable bond of fidelity, friendship, and community with others. Jesus loved his own until the end, to the point of his death on the cross (Jn 13:1). John Henry Newman said, “We love because it is our nature to love, because God the Holy Spirit has made it our nature.” Jesus speaks to his disciples of the inseparable bond of love between him and the Father, and of their love for humankind. In Jesus, we see the fullness of God’s love directed toward our well-being and prosperity (1 Jn 4:9).

 

How do we know that God truly loves each one of us? In the cross, we see the proof of God’s love that God was willing to pay to redeem us from slavery to sin and Satan. Jesus gave up his life that we might have everlasting life in unity with the Father, Son, and Holy Spirit forever. Through the cross, Jesus opened a new way of relationship for us as the adopted sons and daughters of God - his beloved children (Rom 8:14-17). Jesus calls us to walk in his way of love by obeying the Father. True love is more than sentiment, emotion, or good intention. As important as these may be, they are not proof of sincere love. True love for God is expressed in obedience, and obedience is expressed in love.

 

Jesus promised to give us the Holy Spirit as our Counselor and Helper. How does this counselor help us become counselors? The word “counselor” is a legal term meaning defense against an adversary and guidance during the ordeal of trial. The Holy Spirit guides us in the way of truth, wisdom, and goodness. The Fathers of the Church taught that the family is the “domestic church.” St Augustine said that where love reigns, God dwells. St John Chrysostom encouraged Christian families to pray together so that the home may become a small heaven. The early Christians grew strong not by power, but by prayer, fellowship, and fidelity to Christ. In community life, the Church is called to stand together beyond differences of language, culture, caste, or status. The gift of peace is more than the absence of conflict or trouble. Peace includes everything that makes for our highest good. In this way, the Counselor makes us Jesus’ counselors.

 

The love of Christ brings immeasurable joy and consolation even in the midst of our trials and suffering. St Paul states, “Who shall separate us from the love of Christ?... For I am sure that neither death, nor life, nor angels, nor principalities, nor things present, nor things to come, nor powers, nor height, nor depth, nor anything else in all creation, will be able to separate us from the love of God in Christ Jesus our Lord” (Rom 8:35,38-39). As we await Pentecost, let us remain with Mother Mary and the Apostles in prayerful hope. May the Lord strengthen our faith, protect our families, and unite our communities, so that the world may believe in Christ through our love and unity.

 

"God has reconciled us to himself through Christ and given us the ministry of reconciliation" (Divine  Office) 

A place for Me in the Father’s house Acts 6:1-7; 1 Pet 2:4-9; Jn 14:1-12 (A/5)

 

A place for Me in the Father’s house

 

Acts 6:1-7; 1 Pet 2:4-9; Jn 14:1-12 (A/5)

 

“The Lord in all his beauty is exalted above the stars”

 

On this Fifth Sunday of Easter, the words of Jesus, “I go to prepare a place for you” in the Gospel of John (14:2) resound with profound comfort. These are not merely farewell words but a revelation of destiny, identity, and divine intimacy.  “Prepare a place” does not mean to create the place, but to arrange it as a habitable place. St Peter writes, “An entrance shall be richly ministered unto you into the eternal kingdom of our Lord” (2 Pet 1:11) and St Paul writes, “a building from God, a dwelling not made with hands, eternal in the heavens” (2 Cor 5:1). Rightly, the “Te Deum” praises “When… You overcame the sting of death and opened the kingdom of heaven to all believers.”

 

The statement “I go to prepare a place for you” reveals Jesus as the divine mediator and eschatological forerunner. He himself is the way (Jn 14:6). The Greek word used for “way” is ὁδός (hodos), not just a path, but a lived journey, a relationship. His going is not abandonment but a redemptive movement from the Cross to the Ascension, opening access to the Father. “A place” (τόπος, topos) is not a geographic heaven but a relational dwelling in the Father’s house (Ps 23:6) as the psalmist prayed. Jesus prepares such a gracious gift for each of us.  

 

The “Father’s house” (οἰκία τοῦ Πατρός) signifies divine communion—Trinitarian life into which we are invited. This is the covenantal language where God “dwells” among us (Ex 25:8). Now, through Christ, this indwelling becomes personal and eternal. The promise is not about space but about belonging, “where two or three gathered in my name, there am I” (Mt 18:20). The Church teaches that heaven is the ultimate end and fulfillment of the deepest human longings (cf. CCC 1024). It is the beatific vision—seeing God face to face and his face in our neighbor. Jesus’ promise assures us that salvation is not abstract but prepared, intentional, and secured by himself. It also reinforces the doctrine of hope, eternal communion.

 

St. Augustine interprets this “place” as the very Body of Christ, the Church into which believers are incorporated. For him, Christ’s preparatory “place” is our transformation. In the modern world, obsessed with temporary security homes, careers, and identities, Christ redirects us to an eternal dwelling. The promise “I go to prepare” invites trust in divine providence. It challenges us to live as pilgrims, not possessors; as hopeful, not fearful.

 

Moreover, “I go” is in the simple present tense, indicating an ongoing action. Christ is continually preparing, continually interceding (Heb 7:25). This assures us that our lives are not forgotten but are shaped for glory. For today’s Church, this means embodying this “prepared place” in our communities, creating spaces of welcome, justice, and love that reflect the Father’s house. Families, parishes, and societies are called to mirror this divine hospitality. As the evangelist writes, “The Kingdom is at your hand” (Mt 3:2, 4:17; Mk 1:15), let us experience the heavenly place of Christ among us. If we are the temples of God (1 Cor 3:16), we are called to possess the place of his kingdom in us.

 

“His rising brings life to the dead, forgiveness to sinners, and glory to the saints”.

 

నా తండ్రి ఇంట్లో నాకో స్థలం అపొ 6:1-7; 1 పేతురు 2:4-9; యోహాను 14:1-12 (A/5)

 

నా తండ్రి ఇంట్లో నాకో స్థలం

 

అపొ 6:1-7; 1 పేతురు 2:4-9; యోహాను 14:1-12 (A/5)

 

ఈస్టరు ఐదవ ఆదివారం నాడు, యోహాను సువార్త (14:2) లో  “నేను మీ కొరకు ఒక స్థలమును సిద్ధపరచుటకు వెళ్లుచున్నాను” అన్న  యేసు మాటలు ప్రగాఢమైన ఓదార్పుతో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. ఇవి కేవలం వీడ్కోలు మాటలు మాత్రమే కాదు, గమ్యం, గుర్తింపు మరియు దైవిక సాన్నిహిత్యపు  ప్రత్యక్షత. “ఒక స్థలమును సిద్ధపరచుట” అంటే ఆ స్థలాన్ని సృష్టించడం కాదు, కానీ దానిని నివాసయోగ్యమైన స్థలంగా అమర్చడం. అందుకే పరిశుద్ధ పేతురు, “మన ప్రభు నిత్యరాజ్యములోనికి మీకు సంపూర్ణముగా ప్రవేశము కలుగును” (2 పేతురు 1:11) అని  వ్రాశాడు. అలాగునే పరిశుద్ధ పౌలు, “అది దేవుని కట్టడము, చేతులతో కట్టబడని నివాసము, పరలోకమందు నిత్యమైనది” (2 కొరింథీ 5:1) అని విశ్వసించాడు. సరిగ్గానే, “తే దేయుం” అనే అర్చన స్తుతి గీతంలో “మీరు మరణపు ముల్లును జయించి, విశ్వాసులందరికీ పరలోకరాజ్యాన్ని తెరిచారు” అని శ్లాఘించ బడింది.

 

“నేను మీ కొరకు ఒక స్థలమును సిద్ధపరచుటకు వెళ్లుచున్నాను” అనే వాక్యం, యేసు దైవిక మధ్యవర్తి అని మరియు అంత్యకాలానికి ముందుగా వచ్చేవాడని వెల్లడిస్తుంది. ఆయనే మార్గం (యోహా 14:6). “మార్గము” అనే పదానికి వాడిన గ్రీకు పదం ὁδός (హోదోస్). ఇది కేవలం ఒక దారి కాదు. జీవించిన ఒక ప్రయాణం. ఒక సంబంధం. ఆయన వెళ్లడం అనేది పరిత్యాగం కాదు. శిలువ నుండి ఆరోహణ వరకు జరిగిన విమోచనాత్మక కదలిక. ఇది తండ్రి వద్దకు ప్రవేశాన్ని తెరచింది. “ఒక స్థలము” (τόπος, తోపోస్) అనేది ఒక భౌగోళిక స్వర్గం కాదు. కానీ కీర్తనకారుడు ప్రార్థించినట్లుగా తండ్రి ఇంట్లో ఒక సంబంధాత్మక నివాసం (కీర్తన 23:6). యేసు మనలో ప్రతి ఒక్కరి కోసం అటువంటి దయగల బహుమతిని సిద్ధం చేయడానికి వెళుతున్నాడు.

 

“తండ్రి ఇల్లు” (οἰκία τοῦ Πατρός/ హోయ్క తు పాత్రోస్) అనేది దైవిక సహవాసాన్ని, అంటే మహా త్రిత్వైక సమైక్య సహవాస జీవితానికి మనం ఆహ్వానించబడటం సూచిస్తుంది. ఇది దేవుడు మన మధ్య “నివసిస్తాడు” (నిర్గ 25:8) అనే నిబంధన సంబంధమైన భాష. ఇప్పుడు, క్రీస్తు ద్వారా, ఈ నివాసం వ్యక్తిగతమైనదిగా మరియు శాశ్వతమైనదిగా మారుతుంది. మనం గ్రహించ వలసిన విషయం ఏమిటంటే - ఈ వాగ్దానం స్థలానికి సంబంధించినది కాదు. కానీ ఒక సమైక్య సమూహా సంఘటిత జివితానికి చెందినదిగా ఉండటానికి సంబంధించినది. అందుకే “ఎక్కడ నా నామమున ఇద్దరు ముగ్గురు కూడియుందురో అచ్చోట, నేను ఉందును” (మత్తయి 18:20) అని యేసు అన్నాడు. పరలోకం అనేది మానవుల లోతైన ఆకాంక్షలకు అంతిమ గమ్యం మరియు నెరవేర్పు అని పవిత్ర మాతృ శ్రీసభ సత్యోప దేశం ద్వారా మనకు  బోధిస్తుంది (CCC 1024). అది దివ్య దర్శనం. దేవుణ్ణి ముఖాముఖిగా చూడటం మరియు మన పొరుగువారిలో ఆయన ముఖాన్ని దర్శించడం. రక్షణ అనేది అమూర్తమైనది కాదని, అది ఆయన ద్వారానే సిద్ధపరచబడి, ఉద్దేశపూర్వకంగా మరియు సురక్షితంగా ఉంటుందని యేసు వాగ్దానం మనకు హామీ ఇస్తుంది. ఇది నిరీక్షణ సిద్ధాంతాన్ని, అనగా శాశ్వత సమైక్య సహవాసాన్ని సహితం  బలపరుస్తుంది.

 

పితృ పాదులు మరియు పునీత అగస్టిను ఈ "స్థలాన్ని" క్రీస్తు సాక్షాత్తు పరమ దేహమైన సంఘంగా వ్యాఖ్యానించారు. విశ్వాసులు అందులో ఐక్యం చేయబడతారు. వారి దృష్టిలో క్రీస్తు సిద్ధపరిచే "స్థలం" మన పరివర్తనే! మారిన మనస్సే! ఇళ్ళు, వృత్తులు మరియు గుర్తింపుల వంటి తాత్కాలిక భద్రత పట్ల వ్యామోహంలో ఉన్న ఈ ఆధునిక ప్రపంచంలో క్రీస్తు మనలను ఒక శాశ్వత నివాసానికి మళ్ళిస్తున్నారు. "నేను సిద్ధపరచడానికి వెళ్తున్నాను" అనే వాగ్దానం దైవ సంకల్పంపై నమ్మకాన్ని కలిగిస్తుంది. అది మనలను యజమానులుగా కాకుండా యాత్రికులుగా; భయంతో కాకుండా నిరీక్షణతో జీవించమని సవాలు చేస్తుంది.

 

అంతేకాకుండా, “నేను వెళ్తున్నాను” అనేది వర్తమాన కాలంలో ఉంది. ఇది కొనసాగుతున్న కార్యాన్ని సూచిస్తుంది కదా!! క్రీస్తు నిరంతరం సిద్ధపరుస్తూ, నిరంతరం విజ్ఞాపన చేస్తూ ఉంటున్నాడు (హెబ్రీ 7:25). మన జీవితాలు మరచిపోబడలేదని, కానీ మహిమ కొరకు తీర్చిదిద్దబడ్డాయని ఇది మనకు హామీ ఇస్తుంది. నేటి సంఘానికి, దీని అర్థం మన సమాజాలలో ఈ “సిద్ధపరచబడిన స్థలాన్ని” మూర్తీభవించడం, తండ్రి ఇంటిని ప్రతిబింబించే స్వాగతం, న్యాయం మరియు ప్రేమతో కూడిన ప్రదేశాలను సృష్టించడం. కుటుంబాలు, విచారణలు మరియు సమాజాలు ఈ దైవిక ఆతిథ్యాన్ని ప్రతిబింబించమని పిలువబడ్డాయి. సువార్తికుడు, “పరలోక రాజ్యం మీ చేతిలో ఉంది” (మత్త. 3:2, 4:17; మార్కు 1:15) అన్నట్లు మన మధ్య క్రీస్తు పరలోక స్థానాన్ని మనం అనుభవిద్దాం. మనం దేవుని ఆలయాలమైతే (1 కొరింథీ 3:16), మనలో ఆయన రాజ్య స్థానాన్ని కలిగి ఉండమని మనం పిలువబడ్డాము.