సయోధ్యలో న్యాయం యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

 

సయోధ్యలో న్యాయం

యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మదగినవాడును, తన కార్యములన్నిటిలో ప్రేమగలవాడును. హల్లెలూయా.

 

“దేవుని ఉద్దేశాలను ఎవరు తెలుసుకోగలరు?” (జ్ఞానోపదేశకాండము 9:13). మానవ జ్ఞానం పరిమితమైనది. మనం తరచుగా ఒక వ్యక్తి, ఒక సంఘటన లేదా ఒక వివాదపు కోణాన్ని మాత్రమే చూస్తాము. దేవుడు ఆ వ్యక్తిని సంపూర్ణంగా చూస్తాడు. హృదయాంతరంగాన్ని పరిశిలిస్తాడు. అందువల్ల, న్యాయానికి తీర్పు మాత్రమే కాకుండా జ్ఞానం, సత్యం మరియు కరుణ సహితం అవసరం. నేటి పఠనాలు మనల్ని తీర్పు నుండి సయోధ్యకు, రాగ బంధాల నుండి సంబంధానికి మరియు మానవ జ్ఞానం నుండి దేవుని జ్ఞానానికి మారమని ఆహ్వానిస్తున్నాయి.

 

ఒనేసిముసుడు కేవలం ఒక సామాజిక సమస్య లేదా తన యజమాని వద్దకు తిరిగి వచ్చిన బానిస కాదు. పౌలు ఫిలేమోనును, అతడిని “ఇకపై బానిసగా కాక, బానిస కంటే ఎక్కువగా, ప్రియమైన సహోదరునిగా” స్వీకరించమని కోరాడు (ఫిలేమోను 16). సయోధ్య కేవలం పాత సంబంధాన్ని పునరుద్ధరించదు. అది ఆ సంబంధాన్ని రూపాంతరం చెందిస్తుంది. సయోధ్యలో న్యాయ సారాంశం అదే. సయోధ్య లేని న్యాయం ప్రతీకారంగా మారవచ్చు. న్యాయం లేని సయోధ్య ఉపరితల శాంతిగా మారవచ్చు. క్రైస్తవ సయోధ్య సత్యాన్ని, జవాబుదారీతనాన్ని, క్షమాపణను, పునరుద్ధరణను మరియు ఒక కొత్త సంబంధాన్ని ఏకతాటిపైకి తెస్తుంది. గ్రీకు పదం καταλλαγή (katallagē/ కతల్ల గే), లేదా “సయోధ్య,” అనేది ఒక రాగబంధం నుండి మరొక సంబంధానికి మార్పిడి, పునరుద్ధరణ లేదా మార్పు అనే అర్థాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ సయోధ్య అనేది  “ఏమీ జరగలేదు” అని చెప్పదు. అది, “జరిగిన దానిని సత్యంగా ఎదుర్కోవాలి. కానీ అదే అంతిమ నిర్ణయం కాకూడదు” అని చెబుతుంది.

 

సరైనది చేయకుండా మనల్ని ఆపే ప్రతి రాగబంధం కన్నా దేవుణ్ణి, సత్యాన్ని అత్యున్నత స్థానంలో ఉంచాలని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు (లూకా 14:25–33). ప్రతి వ్యక్తికి చెందవలసినది ఇవ్వడమే న్యాయమని అరిస్టాటిల్ అర్థం చేసుకున్నాడు. కానీ యేసు న్యాయం, చెందవలసిన దానిని మాత్రమే కాకుండా, వ్యక్తిని మరియు మానవ సంబధాలను పునరుద్ధరించే దానిని సహితం కోరుతుంది. ప్రతి వ్యక్తి గౌరవం గౌరవించబడే సమాజం వైపు న్యాయం మనల్ని ఎలా నడిపించగలదు? అని యేసు అడుగుతాడు. శాంతి అంటే కేవలం సంఘర్షణ లేకపోవడం మాత్రమే కాదని, అది "క్రమబద్ధమైన ప్రశాంతత" అని పునీత అగస్టిను మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. రాజకీయ విభజనలు, జాతి మరియు మతపరమైన ఉద్రిక్తతలు, యుద్ధాలు, కుటుంబ కలహాలు, ఆర్థిక అసమానతలు, మతపరమైన అపార్థాలు మరియు సామాజిక ధ్రువీకరణల మధ్య సహితం, నిజమైన శాంతికి దేవునితో, మనతో, ఒకరితో ఒకరు మరియు సృష్టితో సరైన సంబంధాలు ఎంతో అవసరం. మనం ఇతరులకు సులభంగా నేటి మార్కెట్లో ఉచితంగా దొరికే వివిధ రకాల మాటల ముద్రలు వేసేస్తాము. కానీ మనం వేసే ప్రతీ ముద్ర వెనుక ఉన్న వ్యక్తిని చూడమని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు. ఈ దివ్య సత్ప్రసాదంలో సత్యాన్ని అన్వేషించే జ్ఞానాన్ని, న్యాయాన్ని అనుసరించే ధైర్యాన్ని, మరియు క్షమించే వినయాన్ని దేవుడు మనకు ప్రసాదించి, దేవుని రాజ్యానికి సాక్షిగా నిలబడేలా చేయుగాక!!

 

ప్రభూ, నీ రాజ్యం నిత్యరాజ్యం, హల్లెలూయా.

 

 

 

 

Justice in Reconciliation Ezk 33:7-9; Rom 13:8-10; Mt 18:15-20 (23/ C)

 

Justice in Reconciliation

    

Ezk 33:7-9; Rom 13:8-10; Mt 18:15-20 (23/ C)

 

 

“The Lord is faithful in all his words and loving in all his deeds. Alleluia”.

 

“Who can know the intentions of God?” (Wis 9:13). Human wisdom is limited. We often see only one side of a person, one event, or one conflict. God sees the whole person. Therefore, justice requires not only judgment but wisdom, truth, and mercy. Today’s readings invite us to move from judgment to reconciliation, from possession to relationship, and from human wisdom to God’s wisdom.

 

Onesimus was not simply a social problem or a slave returning to his master. Paul asks Philemon to receive him “no longer as a slave but more than a slave, a brother beloved” (Phlm 16). Reconciliation does not simply restore the old relationship; it transforms the relationship. That is the heart of justice in reconciliation. Justice without reconciliation can become revenge. Reconciliation without justice can become a superficial peace. Christian reconciliation brings truth, accountability, forgiveness, restoration, and a new relationship together. The Greek word καταλλαγή (katallagē), “reconciliation,” carries the meaning of exchange, restoration, or change from one relationship to another. Christian reconciliation therefore does not say, “Nothing happened.” It says, “What happened must be faced truthfully, but it must not have the final word.”

 

Jesus demands us to place God and truth above every attachment that prevents us from doing what is right (Lk 14:25–33). Aristotle understood justice as giving each person what is due. But Jesus’ justice seeks not only what is due but also what restores the person and the relationship. He asks: How can justice lead us toward a community where the dignity of every person is respected? St. Augustine reminds us that peace is not simply the absence of conflict but the “tranquility of order.” True peace requires right relationships—with God, with ourselves, with one another, and with creation amidst political divisions, racial and ethnic tensions, wars, family conflicts, economic inequalities, religious misunderstandings, and social polarization. We easily create labels for others. But Jesus asks us to see the person behind the label we give. May God give us the wisdom to seek truth, the courage to pursue justice, and the humility to forgive in this Eucharist and become a witness to the Kingdom of God.

Your kingdom, Lord, is an everlasting kingdom, alleluia

From Self-Denial to Self-Transformation Jer 20:7-9; Rom 12:1-2; Mt 16:21-27 (A / 22)

 

From Self-Denial to Self-Transformation

 

Jer 20:7-9; Rom 12:1-2; Mt 16:21-27 (A / 22)

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Last Sunday Jesus asked his disciples, “Who do you say that I am?” Peter answered, “You are the Christ, the Son of the living God” (Mt 16:16). Today, Jesus immediately reveals what that confession means: “If anyone wishes to come after me, let him deny himself, take up his cross, and follow me” (Mt 16:24). There is a profound connection between the two Sundays. To know who Jesus is must change who we are. Faith is not merely an answer to a question. It is a way of life. Peter wanted Jesus as Christ, but not a Christ who would suffer and die. Jesus therefore says, “You are thinking not as God does, but as human beings do” (Mt 16:23).

 

This is one of the great challenges of Christian discipleship. We often want success without sacrifice, freedom without responsibility, rights without duties, leadership without service, and resurrection without the cross. The Greek word ἀκολουθέω (akoloutheō), “to follow,” literally carries the sense of accompanying a person on the journey. Christian discipleship therefore means more than believing in Jesus. It means allowing his way to become our way. Jesus’ invitation, “Deny yourself,” does not mean rejecting our personality, dignity, legitimate rights, or human needs. It means rejecting the ego that wants to make itself the center of everything. Christian self-denial means liberation of the person to become fully human.  

 

St Paul expresses: “Do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your mind” (Rom 12:2). The Christian vocation is not simply to preserve ourselves but to transform ourselves to transform society. Jeremiah gives us another dimension. He says, “You duped me, O Lord, and I let myself be duped” (Jer 20:7). He discovers that following God’s call is not always comfortable. There are moments when doing what is right brings rejection, sacrifice, and suffering. Yet God’s call becomes a fire within him: “His word is in my heart like a fire” (Jer 20:9). This is the cross. The cross is not the glorification of suffering. It is the willingness to remain faithful to truth and love even when that fidelity becomes costly.

 

Parents sometimes sacrifice for their children; teachers sacrifice for their students; healthcare workers care for the suffering; workers struggle for justice; citizens defend truth and human dignity; Christians stand with the poor and vulnerable. Whenever love requires sacrifice for another person’s good, the cross becomes present. Gaudium et Spes, 24 says, “Man... cannot fully find himself except through a sincere gift of himself”. Humanity reaches fulfillment through sincere self-giving. And Jesus’ words are not a call to lose ourselves but to discover our true selves through self-giving love.

 

Yet the deeper question remains: Am I willing to follow him? Am I willing to sacrifice my comfort for another person's dignity? My selfishness for service? My convenience for justice? My fear for the truth? Jesus concludes: “Whoever loses his life for my sake will find it” (Mt 16:25). That is the paradox of the Gospel: the way of the cross becomes the way to authentic life; self-giving becomes self-discovery; and discipleship becomes transformation. Last Sunday we confessed, “You are the Christ.” Today Christ asks us to demonstrate that confession with our lives. To know Christ is to follow Christ; to follow Christ is to take up the cross; and to take up the cross is to become fully alive in love.

 

 

 

You are my God, and I will give thanks to you; you are my God.

 

 

 

  

స్వీయ నిరాకరణ నుండి స్వీయ పరివర్తన వరకు….. యిర్మీ 20:7-9; రోమా 12:1-2; మత్త 16:21-27 (A / 22)

 

 

 

స్వీయ నిరాకరణ నుండి స్వీయ పరివర్తన వరకు…..

 

యిర్మీ 20:7-9; రోమా 12:1-2; మత్త 16:21-27 (A / 22)

 

దేవుడు తాను చేసినదంతయు చూచెను, అది మిక్కిలి మంచిది. హల్లెలూయా.

 

గత ఆదివారం యేసు తన శిష్యులను, “నేను ఎవరని మీరనుకొనుచున్నారు?” అని అడిగాడు. అందుకు పేతురు, “నీవు క్రీస్తువు, జీవముగల దేవుని కుమారుడవు” అని జవాబిచ్చాడు (మత్తయి 16:16). ఈ రోజు, ఆ అంగీకార అర్థం ఏమిటో యేసు వెంటనే వెల్లడిస్తున్నాడు. “ఎవడైనా నా వెంట రాగోరితే, వాడు తనను తాను నిరాకరించుకొని, తన శిలువను ఎత్తుకొని, నన్ను వెంబడించాలి” (మత్త 16:24) అని సవాలు విసురుతున్నాడు. ఈ రెండు ఆదివారాల మధ్య ఒక దీర్ఘమైన సంబంధం ఉంది. యేసు ఎవరో అని తెలుసు కోవడం వెనుక మన స్వభావం మారుతుంది. విశ్వాసం అనేది కేవలం ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం కాదు. అది ఒక జీవన విధానం. పేతురు యేసును క్రీస్తుగా కోరుకున్నాడు, కానీ శ్రమపడి, మరణించే క్రీస్తును మాత్రం కాదు. అందువల్ల యేసు, “మీరు దేవునివలె కాక, మనుష్యులవలె ఆలోచిస్తున్నారు” అని అన్నాడు (మత్త 16:23).

 

క్రైస్తవ శిష్యరికంలోని గొప్ప సవాళ్లలో ఇది ఒకటి. మనం తరచుగా త్యాగం లేకుండా విజయాన్ని, బాధ్యత లేకుండా స్వేచ్ఛను, విధులు లేకుండా హక్కులను, సేవ లేకుండా నాయకత్వాన్ని, మరియు శిలువ లేకుండా పునరుత్థానాన్ని కోరుకుంటాము. గ్రీకు పదం ἀκολουθέω (akoloutheō/ అకొలుతేయొ), “అనుసరించుట,” అక్షరాలా ఒక వ్యక్తి ప్రయాణంలో తోడుగా వెళ్ళడం అనే భావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ శిష్యరికం అంటే యేసును విశ్వసించడం కంటే ఎక్కువే!! దాని అర్థం ఆయన మార్గాన్ని మన మార్గంగా మార్చుకోవడం. యేసుని "నిన్ను నీవు త్యజించుకొనుము" అనే ఆహ్వానం, మన వ్యక్తిత్వాన్ని, గౌరవాన్ని, చట్టబద్ధమైన హక్కులను, లేదా మానవ అవసరాలను తిరస్కరించడం కాదు. దాని అర్థం, ప్రతిదానికీ తానే కేంద్రంగా ఉండాలని కోరుకునే అహాన్ని తిరస్కరించడం. క్రైస్తవ ఆత్మత్యాగం అంటే ఒక వ్యక్తి సంపూర్ణ మానవుడిగా మారడానికి విముక్తి పొందడం.

 

పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: “ఈ లోకానికి అనుగుణంగా ఉండకండి, కానీ మీ మనస్సును నూతనపరచుకోవడం ద్వారా రూపాంతరం చెందండి” (రోమా 12:2). క్రైస్తవ పిలుపు కేవలం మనల్ని మనం కాపాడుకోవడం కాదు, మనల్ని మనం రూపాంతరం చెందించుకోవడం మరియు మన ద్వారా సమాజాన్ని మార్చడం. యిర్మీయా, “ప్రభూ, నీవు నన్ను మోసగించావు, నేను మోసపోవడానికి నన్ను నేను అనుమతించుకున్నాను” (యిర్మీ 20:7) అని మనకు మరో కోణాన్ని అందిస్తున్నాడు. దేవుని పిలుపును అనుసరించడం ఎల్లప్పుడూ సౌకర్యవంతంగా ఉండదని అతను కనుగొన్నాడు. సరైన దానిని చేయడంలో  తిరస్కరణ, త్యాగం మరియు బాధను తెచ్చిపెట్టే క్షణాలు ఎదురౌతాయి. అయినప్పటికీ దేవుని పిలుపు “ఆయన వాక్యము నా హృదయములో అగ్నివలె ఉన్నది” (యిర్మీ 20:9) అని చెప్పబడినట్లు మనలో అగ్నిగా మారుతుంది. ఇదే శిలువ. శిలువ అంటే బాధను మహిమపరచడం కాదు. ఆ విశ్వాసానికి మూల్యం చెల్లించాల్సి వచ్చినా సరే సత్యానికి, ప్రేమకు నమ్మకంగా ఉండటానికి ఫాదర్ స్టాన్ సామిలా  ఇష్టపడటమే!!

 

తల్లిదండ్రులు కొన్నిసార్లు తమ పిల్లల కోసం త్యాగం చేస్తారు. ఉపాధ్యాయులు తమ విద్యార్థుల కోసం త్యాగం చేస్తారు. ఆరోగ్య కార్యకర్తలు బాధపడేవారిని ఆదుకుంటారు. కార్మికులు న్యాయం కోసం పోరాడతారు. పౌరులు, జెన్-జీలు, జెన్- ఆల్ఫాలు సత్యాన్ని, మానవ గౌరవాన్ని కాపాడతారు. క్రైస్తవులు పేదలకు, బలహీనులకు అండగా నిలుస్తారు. ఎప్పుడైతే ప్రేమకు మరొకరి మేలు కోసం త్యాగం అవసరమో, అక్కడ శిలువ ప్రత్యక్షమవుతుంది. గౌదియమ్ ఎత్ స్పెస్, 24, “మానవుడు తనను తాను హృదయపూర్వకంగా అర్పించుకోవడం ద్వారా తప్ప తనను తాను పూర్తిగా కనుగొనలేడు” అని  చెబుతోంది. హృదయపూర్వక ఆత్మార్పణ ద్వారానే మానవాళి పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. మరియు యేసు మాటలు మనల్ని మనం కోల్పోమని పిలుపు కాదు. ఆత్మార్పణ ప్రేమ ద్వారా మన నిజ స్వరూపాన్ని కనుగొనమని పిలుపు.

 

అయినప్పటికీ, కొన్ని లోతైన ప్రశ్నలు: నేను ఆయనను అనుసరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నానా? మరొకరి గౌరవం కోసం నా సౌకర్యాన్ని త్యాగం చేయడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా? సేవ కోసం నా స్వార్థాన్ని? న్యాయం కోసం నా సౌకర్యాన్ని? సత్యం కోసం నా భయాన్ని? అనేవి మన ముందు నిలచి ఉన్నాయి కదా? యేసు : “నా నిమిత్తము తన ప్రాణమును పోగొట్టుకొనువాడు దానిని పొందును” (మత్త 16:25) అని  ముగిస్తున్నాడు. సువార్తలోని వైరుధ్యం ఇదే: శిలువ మార్గం ప్రామాణికమైన జీవితానికి మార్గంగా మారుతుంది; ఆత్మ సమర్పణ ఆత్మశోధనగా మారుతుంది; మరియు శిష్యరికం పరివర్తనగా మారుతుంది. గత ఆదివారం మనం, “నీవు క్రీస్తువు” అని ఒప్పుకున్నాము. ఈ రోజు క్రీస్తు ఆ ఒప్పుకోలును మన జీవితాలతో ప్రదర్శించమని మనల్ని అడుగుతున్నాడు. క్రీస్తును తెలుసుకోవడమంటే క్రీస్తును అనుసరించడము; క్రీస్తును అనుసరించడమంటే శిలువను మోయడము; మరియు శిలువను మోయడమంటే ప్రేమలో సంపూర్ణంగా జీవించడమే యేసు శిష్యరిక తత్త్వం.

 

 

నీవే నా దేవుడవు. నేను నీకు కృతజ్ఞతలు చెల్లిస్తాను. నీవే నా దేవుడవు.

From Knowing Christ to Transforming the World...... Is 22:19-23; Rom 11:33-36; Mt 16:13-20 (A / 21)

 

        From Knowing Christ to Transforming the                                     World......

 

Is 22:19-23; Rom 11:33-36; Mt 16:13-20 (A / 21)

 

“Each of us is a small stone, but in Jesus’ hands participates in the building of the Church” (Pope Francis)

 

In today’s Gospel, Jesus asks his disciples a question that is as relevant today as it was two thousand twenty-six years ago: “Who do people say that the Son of Man is?” And then he makes it personal: “But who do you say that I am?” (Mt 16:13–15). Jesus is not conducting a survey. He is asking for a personal commitment. Peter answers, “You are the Christ, the Son of the living God” (Mt 16:16). To recognize Jesus as Christ means more than accepting a religious belief. It means accepting his vision of humanity and becoming part of his mission.

 

Jesus entered a world divided by social class, religious boundaries, cultural prejudices, political power, and economic inequality. He touched lepers, welcomed sinners, spoke with foreigners, defended the dignity of women, ate with those whom society rejected, and placed children and the poor at the center of God’s Kingdom. He was a transformer of human relationships. He challenged religious hypocrisy: “These people honor me with their lips, but their hearts are far from me” (Mt 15:8). He challenged social exclusion: “I was a stranger, and you welcomed me” (Mt 25:35). He challenged the abuse of power: “Whoever wishes to be great among you must be your servant” (Mt 20:26).

 

This is the reformation of the Kingdom of God: not destroying society, but transforming it according to God’s justice, mercy, truth, and love. And this transformation begins with the right to question inequalities around us. If I say, “Jesus is my savior,” then I must ask: What must change in me and society? We cannot proclaim Christ while tolerating exploitation, human trafficking, or the destruction of human dignity and the vulnerable. St Paul tells us, “Do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your minds” (Rom 12:2). Christian discipleship is therefore a continual reformation of ourselves and our society.

 

The Second Vatican Council expresses this beautifully: Christ “fully reveals humanity to itself” (GS, 22). When we discover Christ, we also discover what it means to become truly human. Catholic Social Teaching therefore calls us to build a society founded on human dignity, solidarity, the common good, and justice. The Kingdom of God is not merely something we wait for after death. That Kingdom of God is at hand (Mt 3:2); “something can be observed (Lk 17:20); “is within you here and now” (Lk 17: 21). We begin to manifest it whenever we transform hatred into reconciliation, exclusion into welcome, exploitation into justice, and indifference into solidarity. Jesus asks each of us today: “Who do you say that I am?” To know Christ is to be transformed by Christ; and to be transformed by Christ is to become an instrument of transformation in the world in our relationships, our society, according to the values of the Messianic Kingdom.

 

 

“The Church is a community of life, made up of very many stones, all different…” (Pope Francis)

 

 

క్రీస్తును తెలుసుకోవడం నుండి ప్రపంచాన్ని మార్చడం వరకు….. యెష 22:19-23; రోమా 11:33-36; మత్త 16:13-20 (A / 21)

 

            క్రీస్తును తెలుసుకోవడం నుండి ప్రపంచాన్ని                                     మార్చడం వరకు…..

 

యెష 22:19-23; రోమా 11:33-36; మత్త 16:13-20 (A / 21)

 

“మనలో ప్రతి ఒక్కరం ఒక చిన్న రాయి వంటివారము. కానీ యేసు చేతులలో సంఘము కట్టబడుటలో పాలుపొందుతాము” (పోప్ ఫ్రాన్సిస్)

 

నేటి సువార్తలో, యేసు తన శిష్యులను “మనుష్యకుమారుడు ఎవరని జనులు అనుకోనుచున్నారు?” అని ఒక ప్రశ్న అడుగుతాడు. అది రెండు వేల ఇరువై ఆరు సంవత్సరాల క్రితం ఎంత సందర్భోచితంగా ఉందో, ఈనాటికీ అంతే సందర్భోచితంగా ఉంది. ఆ తర్వాత “అయితే నేను ఎవరని మీరను చెప్పుకొనుచున్నారు?” (మత్త 16:13-15) అని వ్యక్తిగతం చేస్తాడు. యేసు ఒక సర్వే నిర్వహించడం లేదు. ఆయన ఒక వ్యక్తిగత నిబద్ధతను కోరుతున్నాడు. అందుకు పేతురు “నీవు క్రీస్తువు. జీవముగల దేవుని కుమారుడవు” (మత్త 16:16) అని జవాబిస్తున్నాడు. యేసును క్రీస్తుగా గుర్తించడం అంటే ఒక మత విశ్వాసాన్ని అంగీకరించడం కంటే ఎక్కువ!! దాని అర్థం మానవాళిపై ఆయనకున్న దృష్టిని అంగీకరించి, ఆయన పరిచర్యలో భాగం కావడం.

 

యేసు సామాజిక వర్గాలు, మతపరమైన సరిహద్దులు, సాంస్కృతిక పక్షపాతాలు, రాజకీయ అధికారం మరియు ఆర్థిక అసమానతలచే విభజించబడిన ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆయన కుష్ఠరోగులను తాకాడు, పాపులను స్వాగతించాడు, పరదేశీయులతో మాట్లాడాడు, స్త్రీల గౌరవాన్ని కాపాడాడు, సమాజం వెలివేసిన వారితో కలిసి భోజనం చేశాడు, మరియు పిల్లలను, పేదలను దేవుని రాజ్యానికి కేంద్రంగా నిలిపాడు. ఆయన మానవ సంబంధాలను మార్చేవాడు. ఆయన మతపరమైన కపటత్వాన్ని “వీరు తమ పెదవులతో నన్ను ఘనపరుస్తారు, కానీ వారి హృదయాలు నాకు దూరంగా ఉన్నాయి” (మత్త 15:8) అని సవాలు చేశాడు. సామాజిక బహిష్కరణను “నేను పరదేశిగా ఉన్నప్పుడు, మీరు నన్ను స్వాగతించలేదు” (మత్త 25:35) అని సవాలు చేశాడు. అధికార దుర్వినియోగాన్ని “మీలో గొప్పవాడు కావాలని కోరుకునేవాడు మీ సేవకుడిగా ఉండాలి” (మత్త 20:26) అని సవాలు చేశాడు.

 

దేవుని రాజ్య సంస్కరణ అంటే సమాజాన్ని నాశనం చేయడం కాదు. దేవుని న్యాయం, కరుణ, సత్యం మరియు ప్రేమకు అనుగుణంగా దానిని మార్చడం. ఈ మార్పు మన చుట్టూ ఉన్న అసమానతలను ప్రశ్నించే హక్కుతో మొదలవుతుంది. నేను, “యేసు నా రక్షకుడు” అని చెప్పుకుంటే, నాలోనూ, సమాజంలోనూ ఎటువంటి మార్పు రావాలి అని ప్రశ్నించుకోవాలి!!! దోపిడీని, మానవ అక్రమ రవాణాను, లేదా మానవ గౌరవాన్ని మరియు బలహీనుల నాశనాన్ని సహిస్తూ మనం క్రీస్తును ప్రకటించలేము. పరిశుద్ధ పౌలు , “ఈ లోకానికి అనుగుణంగా ఉండకండి. కానీ మీ మనస్సులను నూతనపరచుకోవడం ద్వారా రూపాంతరం చెందండి” (రోమా 12:2) అని మనలను హెచ్చరిస్తున్నాడు. అందువల్ల క్రైస్తవ శిష్యరికం అనేది మనల్ని మరియు మన సమాజాన్ని నిరంతరం సంస్కరించుకోవడమే కదా!!

 

రెండవ వాటికను మహాసభ ఈ విషయాన్ని "మన మానవత్వo తనకు తానే క్రీస్తులా రూపాంతరం చెందడానికి క్రీస్తు తనను తాను సాక్షాత్కరించుకున్నాడు" (GS, 22) అని  చాలా అందంగా వ్యక్తీకరిస్తుంది. మనం క్రీస్తును కనుగొన్నప్పుడు, నిజమైన మానవులుగా మారడం అంటే ఏమిటో కూడా మనం కనుగొంటాము. అందువల్ల కథోలిక సామాజిక బోధన – మానవ గౌరవం, సంఘీభావం, ఉమ్మడి శ్రేయస్సు మరియు న్యాయంపై ఆధారపడిన సమాజాన్ని నిర్మించమని మనకు పిలుపునిస్తుంది. దేవుని రాజ్యం అనేది మనం మరణానంతరం ఎదురుచూసే విషయం మాత్రమే కాదు. ఆ దేవుని రాజ్యం సమీపంలోనే ఉంది (మత్త 3:2); “గమనించదగినది ఏదో మనమధ్యనే ఉంది” (లూకా 17:20); “ఇక్కడే, ఇప్పుడే మీలోనే ఉంది” (లూకా 17:21). మనం ద్వేషాన్ని సయోధ్యగా, బహిష్కరణను స్వాగతంగా, దోపిడీని న్యాయంగా, మరియు ఉదాసీనతను సంఘీభావంగా మార్చినప్పుడల్లా దానిని వ్యక్తపరచడం ప్రారంభిస్తాము. ఈ రోజు యేసు మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ "నేను ఎవరని నీవు అనుకోనుచున్నావు?" అని అడుగుతున్నాడు. క్రీస్తును తెలుసుకోవడం అంటే క్రీస్తు ద్వారా/వలే రూపాంతరం చెందడం. క్రీస్తు ద్వారా/వలే రూపాంతరం చెందడం అంటే మెస్సీయ రాజ్యపు విలువలకు అనుగుణంగా, మన సంబంధాలలో, మన సమాజంలో, ప్రపంచంలో రూపాంతరానికి ఒక సాధనంగా మారడం!!

 

"సంఘం అనేది ఒక జీవ సమాజం. అది విభిన్నమైన అనేక రాళ్లతో ఏర్పడింది..." (పోప్ ఫ్రాన్సిస్)

Witness the Messianic Age Is 56:1.6-7; Rom 11:13-15.29-32; Mt 15:21-28 (A /20) “All peoples, bless our God, who gave life to our souls, alleluia”.

 

Witness the Messianic Age

 

Is 56:1.6-7; Rom 11:13-15.29-32; Mt 15:21-28 (A /20)

 

“All peoples, bless our God, who gave life to our souls, alleluia”.

 

A Canaanite woman approaches Jesus crying, “Have pity on me, Lord, Son of David!” (Mt 15:22). She is a foreigner, an outsider, and a woman with no recognized religious status within Israel. Yet she refuses to walk away. She continues to plead for her daughter. Jesus finally says, “Woman, great is your faith! Let it be done for you as you wish” (Mt 15:28). This is more than a story of healing. It is a test and manifestation of faith. It presents four points.

 

At first, Jesus appears silent and even distant to the Canaanite woman’s cry. This moment of apparent neglect is not rejection, but a test of faith. It draws out her perseverance and reveals a deeper truth: faith must sometimes pass through silence and struggle before it matures. Secondly, through this encounter, Jesus gradually reveals who he truly is. The woman calls him “Son of David”, a messianic title, even before many of his own people fully recognize him. Her faith becomes a moment where Jesus is revealed as the Messiah whose mercy cannot be limited by boundaries of race or nation.

 

Thirdly, the woman’s persistence becomes a model of true faith. She does not give up despite obstacles, silence, or delay. Her faith shows that the Messianic age is marked by openness, perseverance, and trust in God’s mercy for all peoples. In her, we see that God’s salvation is not restricted but extended to everyone who believes. Finally, this Gospel becomes a challenge for us. As disciples of Christ, we are called not only to believe but to witness. Our faith must be visible in compassion, justice, forgiveness, and service.

 

Isaiah announces this universal horizon: “My house shall be called a house of prayer for all peoples” (Is 56:7). The Messianic age is characterized by the gathering of humanity into God’s saving plan. God’s salvation is not reserved for one race, nation, culture, or social group. The Canaanite woman therefore becomes a sign of the Messianic age. May we have a faith that perseveres, reveals Christ, and becomes a living witness of his Kingdom.

 

 

“Come and hear, all who fear God. I will tell what he did for my soul, alleluia.”