A Lenten Examination of Our Spiritual Sight 1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

A Lenten Examination of Our Spiritual Sight

 

1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

“The man who lives by the truth comes into the light” (Divine Office)

 

On this Fourth Sunday of Lent, the Word of God challenges a deep human tendency—the tendency to judge people by what we see on the outside. When the prophet Samuel comes to anoint a king among the sons of Jesse, he is impressed by their appearance and strength. But the Lord corrects him with a striking reminder: “Do not judge from his appearance or from his lofty stature… for the Lord sees not as man sees; man looks at the outward appearance, but the Lord looks at the heart” (1 Sam 16:7). We often measure others by visible qualities—status, success, or physical strength. But God sees the heart.

 

When the followers encounter a man born blind, they immediately ask Jesus, “Rabbi, who sinned, this man or his parents, that he was born blind?” (Jn 9:2). Their question reflects an ancient belief known as the theology of retribution—the idea that suffering must be the punishment for sin and prosperity the reward for goodness. We see this perspective in Deuteronomy, where obedience is linked with blessings and disobedience with curses. Even today, many cultures express a similar idea through the notion of karma, assuming that every instance of suffering must be the result of past wrongdoing.

 

But Jesus breaks this logic of blame. He answers, “Neither he nor his parents sinned; it is so that the works of God might be made visible through him” (Jn 9:3). He concentrates on how God’s grace can be revealed. The suffering of the blind man becomes a manifestation of God’s healing power. Jesus moves the conversation away from judgment to mission. From a human perspective, David, the youngest and least impressive, seemed insignificant, yet God saw his heart. God’s choices often contradict human expectations. Society tends to value people based on success, productivity, wealth, or influence. But Jesus reminds us that human dignity does not depend on these external conditions.

 

In “Deus Caritas Est” (God is Love), Pope Benedict XVI reminds us that love of neighbor is a fundamental responsibility of every Christian. When we encounter suffering, our response cannot be indifference or judgment but concrete charity. Likewise, in “Laudato Si’” Praise Be to You, My Lord), Pope Francis emphasizes that every creature and every human person possesses goodness given by God. In “Fratelli Tutti” (All Brothers and Sisters), he calls the world to rediscover fraternity, affirming that every human being has the right to live with dignity and to develop fully within the community.

 

Jesus invites us to participate in God’s work (Jn 9:4). Our task as Christians is not to judge the wounded but to help heal them, not to condemn the struggling but to support them. It should build the common good—serving the poor, supporting the sick, strengthening families, and promoting justice and compassion within our communities. The blind man eventually came to recognize Jesus and profess faith in him, while those who believed themselves spiritually enlightened remain blind. The real blindness in today’s Gospel story is not physical but spiritual—the inability to see with the heart. As we continue our Lenten journey, Jesus invites us to examine our own vision. Do we judge people by appearances, or do we see them as God sees them? If Christ opens our eyes, we will move from judgment to compassion and from indifference to service. Then, through our lives, the works of God will truly become visible in our community.

 

“Praise God in his wonderful works.” (Divine Office)

దీక్షలో మన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి పరీక్ష 1 సమూ 16:1b,6-7,10-13°; ఎఫెసీ 5:8-14; యోహా 9:1-41 (Lent A / 4)

 

దీక్షలో మన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి పరీక్ష

 

1 సమూ 16:1b,6-7,10-13°; ఎఫెసీ 5:8-14; యోహా 9:1-41 (Lent A / 4)

“సత్యము ననుసరించి జీవించువాడు వెలుగులోనికి వచ్చును” (Divine Office)

 

ఈ దీక్షా కాలపు నాల్గవ ఆదివారపు రోజున, లోతైన మానవ సమాజ ధోరణి నిమిత్తం దేవుని వాక్యం మనలను సవాలు చేస్తుంది. ప్రజలను తీర్పు తీర్చే ధోరణి కేవలం మనం బాహ్యంగా వారిని చూసే విధానం బట్టే జరుగుతుంది. ప్రవక్త సమూయేలు యెష్షయి కుమారులలో ఒకరిని ఇశ్రాయేలీయులకు రాజుగా అభిషేకించడానికి వచ్చినప్పుడు, అతను ఆయా కుమారుల రూపాన్ని మరియు బలాన్ని చూసి ఆకర్షితుడై నిర్దారించుకుంటాడు. కానీ ప్రభువు : "ఒకరి రూపాన్ని బట్టి లేదా అతని ఉన్నత బాహు స్థాయిని బట్టి తీర్పు తీర్చవద్దు... ఎందుకంటే  మనిషి చూసే విధంగా ప్రభువు చూడడు; మనిషి బాహ్య రూపాన్ని చూస్తాడు, కానీ ప్రభువు హృదయాన్ని చూస్తాడు" (1 సమూ 16:7)  అని అతనిని ఒక అద్భుతమైన జ్ఞాపికతో సరిదిద్దాడు. మనం తరచుగా ఇతరులను కనిపించే వారి వారి లక్షణాల బట్టి కొలుస్తాము. ఒక్కొక్క సారి వారి స్థితి, విజయం లేదా శారీరక రూపు రేఖల బలం మన నిర్ధారణ అవుతుంది. కానీ దేవుడు హృదయ అంతరంగాన్ని చూస్తాడు.

 

యేసు అనుచరులు పుట్టుకతోనే అంధుడైన ఒక వ్యక్తిని చూసినప్పుడు, వారు వెంటనే యేసును “రబ్బీ! ఎవరు పాపం చేసారు, ఈ మనిషినా లేక అతని తల్లిదండ్రులా, ఇతను గుడ్డివాడిగా పుట్టాడు?” (యోహా 9:2) అని అడుగుతారు. వేద శాస్త్రం పాత నిబంధన వారి ప్రశ్న ప్రతీకారం, శిక్ష, పాపఫలం (retribution) నమ్మకాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. కష్టాల కన్నీళ్ళు అనేది పాపానికి శిక్షగానూ మరియు  శ్రేయస్సు అనేది మంచి తనానికి ప్రతిఫలంగానూ ఉండాలన్నదే ఈ retribution సిద్దాంతం. ద్వితీయోపదేశకాండములో మనం ఈ దృక్పథ సిద్ధాంతాన్ని చూస్తున్నాము. ఇక్కడ విధేయత ఆశీర్వాదాలతో మరియు అవిధేయత శాపాలతో ముడిపడి ఉంటుంది. నేటికీ, మన సమాజంలోని అనేక మత సంస్కృతులు ఖర్మ సిద్దాంత భావన ద్వారా ఇలాంటి ఆలోచనను వ్యక్తపరుస్తున్నాయి. ప్రతి కష్టాల కడగండ్లు గత తప్పుల ఫలితంగానే వున్నాయని నమ్ముతాయి.

 

కానీ యేసు ఇటువంటి నింద తర్కాన్ని బద్దలు గొడుతున్నాడు. సమాజ సంఘ సంస్కర్త యేసు, “అతడుగానీ అతని తల్లిదండ్రులు గానీ పాపం చేయలేదు. దేవుని అద్భుత చేయిదములు అతని ద్వారా కనిపించేలా చేయడం కోసమే ఇలా జరిగింది” (యోహా 9:3) అని యేసు సమాధానమిచ్చాడు. దేవుని కృప ఎలా క్రియా రూపం దాలుస్తుందనే విషయముపైనే ఆయన దృష్టి పెడుతున్నాడు. అంధుడి బాధ స్వస్థపరిచే దేవుని శక్తికి నిదర్శనంగా వుందని గ్రహించ మంటాడు  క్రీస్తు. జరుగుతున్న సంభాషణను retribution తీర్పు నుండి మిషన్‌కు మారుస్తున్నాడు యేసు.  చిన్నవాడు, ఆఖరి వాడు మరియు తక్కువగా ఆకర్షణ పొందుకున్న దావీదు మానవ దృక్కోణం నుండి అల్పుడిగా కనిపించాడు. అయినప్పటికీ దేవుడు అతని విశ్వాస గర్భిత హృదయాన్ని చూశాడు. దేవుని ఎంపికలు తరచుగా మానవ అంచనాలకు విరుద్ధంగా ఉంటాయి కదా!! విజయం, ఉత్పాదకత, ఉత్పత్తి సంపద లేదా ప్రభావం ఆధారంగా ప్రజలను విలువైనదిగా భావిస్తుంది ఈ సమాజం. కానీ మానవ గౌరవం అనేది ఈ బాహ్య పరిస్థితులపై ఆధారపడి ఉండదు, వుండకూడదని  యేసు మనకు గుర్తు చేస్తున్నాడు.

 

16 వ బెనెడిక్టు పోపు గారు  తన"Deus Caritas Est" ("దేవుడు ప్రేమాస్వరూపి" 2005) అన్న విశ్వ లేఖలో పొరుగువారిని ప్రేమించడం ప్రతి క్రైస్తవుడి ప్రాథమిక బాధ్యత అని మనకు గుర్తు చేసాడు. మనం బాధలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు, మన ప్రతిస్పందన ఉదాసీనత లేదా తీర్పు కాదు, కానీ నిర్దిష్టమైన దాతృత్వం.  పోప్ ఫ్రాన్సిస్ తన “Laudato Si” ("ప్రభువా, నీకు స్తుతి” 2015)  అన్న విశ్వ లేఖలో, ప్రతి జీవి మరియు ప్రతి మానవ వ్యక్తి దేవుడు ఇచ్చిన మంచితనాన్ని కలిగి ఉండాలని నొక్కి చెప్పాడు. అదేవిధంగా  బ్రద్దలైపోతున్న నేటి ప్రపంచమున మతాలు, దేశాల సరిహద్దులను దాటి, మనుషులందరూ ఒకే దేవుని బిడ్డలని  ప్రేరేపించిన తన విశ్వ సమాజ లేఖ “Fratelli Tutti” ("అందరూ సోదరులు" 2020) లో, ప్రతి మానవుడికి గౌరవంగా జీవించడానికి, సమాజంలో పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందడానికి హక్కు ఉందని ధృవీకరిస్తూ, సోదరభావాన్ని, సౌభ్రాతృత్వాన్ని తిరిగి కనుగొనమని ఆయన ప్రపంచానికి పిలుపు నిచ్చాడు.

 

దేవుని పనిలో పాల్గొనమని యేసు మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు (యోహా 9:4). క్రైస్తవులుగా మన పని గాయపడిన వారిని తీర్పు తీర్చడం కాదు. వారిని స్వస్థపరచడంలో సహాయం చేయడం. న్యాయం కోసం పోరాడుతున్న వారిని ఖండించడం కాదు. వారికి మద్దతు ఇవ్వడం. అంటే సామాజిక మంచిని నిర్మించడం. పేదలకు సేవ చేయడం, రోగులకు మద్దతు ఇవ్వడం, కుటుంబాలను బలోపేతం చేయడం మరియు మన సమాజాలలో న్యాయం మరియు కరుణను చైతన్య పరచడం. అంధుడు చివరన యేసును గుర్తించి ఆయనయందు విశ్వాసం ప్రకటించాడు. అయితే ఆధ్యాత్మికంగా జ్ఞానోదయం పొందుకున్నామని గర్వించే వారు ఇంకా అంధులుగానే మిగిలిపోతున్నారు. సువార్తికుడు యోహాను అందించే కథలోని నిజమైన అంధత్వం భౌతికమైనది కాదు, ఆధ్యాత్మికం. హృదయంతో చూడలేకపోవడం. మనం మన దీక్షా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, మన స్వంత అంతర్ దృష్టిని పరిశీలించుకోమని మాతృ శ్రీసభ మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నది. మనం ప్రజలను వారి రూపాన్ని బట్టి తీర్పు తీరుస్తామా లేదా దేవుడు వారిని చూసే విధంగా చూడగలమా? క్రీస్తు మన కళ్ళు తెరిస్తే, మనం తీర్పు నుండి కరుణకు మరియు ఉదాసీనత నుండి సేవకు మారగలము. అప్పుడు, మన జీవితాల ద్వారా, దేవుని పనులు నిజంగా మన సమాజంలో కనిపిస్తాయి. అది నిజం. అదే తథ్యం.

 

 

“ఆయన అద్భుతమైన కార్యములలో దేవుణ్ణి స్తుతించండి” (Divine Office).

 

 

 

 

 

Neither Jew nor Gentile… all One in Christ Jesus Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 (Lent A /3)

 

Neither Jew nor Gentile… all One in Christ Jesus

 

Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 (Lent A /3)

 

“Do justice for the weak and the orphan, defend the afflicted and the needy”.

 

On this Sunday and the next two Sundays, we break from reading the Gospel of Matthew to read from John’s Gospel. The Gospel of John is the only Gospel not assigned to a particular liturgical year. Instead, readings from John’s Gospel are interspersed throughout our three-year liturgical cycle. The dialogue between Jesus and the Samaritan woman in today’s Gospel reveals the animosity between the Jews and the Samaritans that has prevented even dialogue. The woman herself alludes to the break from tradition: “How can you, a Jew, ask me, a Samaritan woman, for a drink?” Yet Jesus not only converses with the woman, but he also asks to share her drinking vessel, an action that makes him unclean according to Jewish law.

 

The Second Vatican Council’s pastoral constitution “Gaudium et Spes” on the Church in the Modern World says that the tensions disturbing the world of today are in fact related to a more fundamental tension rooted in the human heart. Within oneself, many elements conflict with one another in various kinds of discrimination. On one side, one has experience of one's own many limitations as a creature. On the other hand, one knows there is no limit to aspirations and that one is called to a higher kind of life. What is more, in weakness and sinfulness, one often does what one does not want to do and fails to do what one would like to do. Consequently, we suffer from a conflict within ourselves, and this in turn gives rise to many great tensions in society.

 

Humans or any creature come from dust and return to dust. What does anyone carry with them after death? So, the “Gaudium et Spes” calls us to reflect upon – What is man? What is the meaning of pain, of evil, of death, which persist despite such great progress? What is the use of those successes, achieved at such a cost? What can man contribute to society, what can he expect from society? What will happen after this life on earth? The high point of the dialogue of the woman at the well is a call to live only in the Messiah. Worship him in truth and spirit, shunning all the barriers and boundaries that history created in the world.

 

The significance of the encounter between Jesus and the Samaritan woman has various levels. The first is personal. As the woman converted herself to belief in Jesus, we are called to convert in the word of Jesus. The second is social. As she became an evangelist to her own people in the town, we are called to evangelize the evangelized. The third level is educational. Jesus uses his encounter with the Samaritan woman to teach his disciples that God’s mercy is without limit. He does not calculate our barriers to receive his mercy. Finally, the conversion of the Samaritan townspeople is a foretaste of the kind of open community that will be created in a world that only believes Jesus is the unifier.

 

“Rescue the weak and the poor; set them free from the hand of the wicked”.

యూదుడు లేదా అన్యుడు కాదు... అందరూ క్రీస్తు యేసులో ఒక్కటే నిర్గమ 17:3-7; రోమా 5:1-2,5-8; యోహాను 4:5-42 (లెంట్ A /2)

 

యూదుడు లేదా అన్యుడు కాదు... అందరూ క్రీస్తు యేసులో ఒక్కటే

 

నిర్గమ 17:3-7; రోమా 5:1-2,5-8; యోహాను 4:5-42 (లెంట్ A /2)

“బలహీనులకును అనాథలకును న్యాయం చేయండి. పీడితులకును పేదలకును న్యాయము తీర్చండి”

 

ఈ ఆదివారం మరియు రాబోయే రెండు ఆదివారాల్లో, మత్తయి సువార్తను ధ్యానించడం కొంచెం ప్రక్కనపెట్టి యోహాను సువార్తలోని  కొన్ని అధ్యాయాలపై ధ్యానం చేస్తున్నాము మనము. యోహాను సువార్త ఒక నిర్దిష్ట ప్రార్ధనా/అర్చనా సంవత్సరానికి (liturgical Cycle) కేటాయించబడని ఏకైక సువార్త. బదులుగా, యోహాను సువార్త నుండి పఠనాలు మన మూడు సంవత్సరాల ప్రార్ధనా చక్రంలో కుదించబడ్డాయి. నేటి సువార్తలో యేసు మరియు సమరియకు చెందిన ఒక స్త్రీ మధ్య సంభాషణ యూదులు మరియు సమరియుల మధ్య ఉన్న శత్రుత్వాన్ని వెల్లడిస్తుంది. ఇది వారి మధ్య సంభాషణను కూడా నిరోధించింది. “యూదుడా, సమరియ స్త్రీ అయిన నన్ను ఎలా మంచి నీళ్లు ఇవ్వమని అడుగగలవు?” అన్న వాక్యం ద్వారా ఆ స్త్రీ స్వయంగా తన సంప్రదాయం నుండి తానే విడిపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.  అయినప్పటికీ యేసు ఆ స్త్రీతో సంభాషించడమే కాకుండా, ఆమె త్రాగే పాత్రను అందించమనీ అడుగుతాడు. ఇది యూదు చట్టం ప్రకారం అతన్ని అపవిత్రుడిని చేస్తుంది.

 

“ఆధునిక ప్రపంచంలో తిరుసభ” అనే అంశంపై రెండవ వాటికను మహా సభ  “పాస్టోరల్ రాజ్యాంగం” అనే శిర్షికన "గౌదియుం ఎత్ స్పెస్" (ఆనందం మరియు ఆశ) అనే ఒక బోధన చేసింది. అది చాలా శ్రేష్టమైన పాఠాన్ని కలిగివుంది. నేటి ప్రపంచాన్ని కలవరపెట్టే ఉద్రిక్తతలు వాస్తవానికి మానవ హృదయంలో పాతుకుపోయిన మరింత ప్రాథమిక ఉద్రిక్తతకు సంబంధించిన వాటిని విశిదం చేస్తుంది ఈ బోధన. మనిషి తనలోనే తనకు, అనేక అంశాలు వివిధ రకాల వివక్షతలో ఒకదానితో ఒకటి విభేదిస్తాయి. ఒక వైపు, ఒక జీవిగా తానుఅనేక పరిమితుల అనుభవాన్ని కలిగి ఉంటాడు. మరోవైపు, తన ఆకాంక్షలకు పరిమితి లేదని మరియు తాను ఉన్నతమైన జీవితానికి పిలువబడ్డాడని అతనికి తెలుసు. ఇంకా, తన బలహీనత మరియు పాపభరితత్వంలో, అతను తరచుగా తాను చేయకూడనిది చేస్తాడు. తాను చేయాలనుకున్నది చేయడంలో విఫలమవుతాడు. పర్యవసానంగా, అతను తనలో తాను సంఘర్షణకు గురవుతున్నాడు. ఇది సమాజంలో చాలా గొప్ప ఉద్రిక్తతలకు దారితీస్తుంది అని చెప్తుంది ఈ బోధన.

 

మానవులు మరియు చివరకు భూమి ఆధారిత జీవి ఏ జీవి అయినా దుమ్ము నుండి వచ్చి దుమ్ములో తిరిగి కలిసి పోవలిసిందే. “జాతస్య మరణం ధృవం”. మరణం తర్వాత తమతో ఏమి తీసుకువెళతారు? కాబట్టి, “గౌదియుం ఎత్ స్పెస్” - మనిషి అంటే ఏమిటి? ఇంత గొప్ప పురోగతి ఉన్నప్పటికీ ఇంకా కొనసాగే బాధ, చెడు, మరణాల అర్థం ఏమిటి? ఎంతో ఖర్చుతో సాధించిన ఆ విజయాల ప్రయోజనం ఏంగానూ? మనిషి సమాజానికి ఏమి దోహదపడగలడు? సమాజం నుండి అతను ఏమి ఆశించగలడు? భూమిపై ఈ జీవితం తర్వాత ఏమి తెస్తుంది?  అన్న ప్రశ్నలపై మనల్ని ఆలోచించమని పిలుస్తుంది ఈ బోధన. సమరియ స్త్రీ సంభాషణలోని అత్యున్నత అంశం - మెస్సీయలో మాత్రమే జీవించాలనే పిలుపు!! ప్రపంచంలో తన చరిత్రను సృష్టించిన అన్ని అడ్డంకులు మరియు సరిహద్దులను విస్మరించి, సత్యం మరియు ఆత్మతో ఆయనను ఆరాధించండి అని పిలుపు నిస్తుంది.

 

యేసు మరియు సమరయ స్త్రీ మధ్య జరిగిన సమావేశ ప్రాముఖ్యత అనేక స్థాయిలను కలిగి ఉంది. మొదటిది వ్యక్తిగతమైనది. ఆ స్త్రీ తనను తాను యేసునందు విశ్వాసంలోకి మార్చుకున్న విధంగా, మనం దేవుని వాక్యంలో మారడానికి పిలువబడ్డాము. రెండవది సామాజికమైనది. ఆమె తన స్వంత ప్రజలకు సువార్తికురాలిగా మారినట్లు, మనం సువార్తికులకు సువార్తికులుగా మారడానికి పిలువబడ్డాము. మూడవ స్థాయి విద్యాపరమైనది. దేవుని దయ పరిమితి లేదని తన శిష్యులకు బోధించడంలో యేసు సమరియ స్త్రీతో తనకు కలిగిన పరిచయాన్ని వివరిస్తున్నాడు. ఆయన దయను పొందడానికి మనము కలిగి యున్న సామాజిక అడ్డంకులను ఆయన లెక్కించడు. చివరగా, సమరయ పట్టణవాసుల మనోమార్పిడి అనేది సమస్త జనులను ఏకం చేసేవాడు యేసు మాత్రమె  అని నమ్మే ప్రపంచంలో - నూతనంగా సృష్టించబడే దైవరాజ్య సమాజానికి ముందస్తు రుచి!!

 

 

“బలహీనులను పేదలను రక్షించండి. దుష్టుల చేతిలో నుండి వారిని విడిపించండి”.

Ni Judio ni Gentil..Todos Uno en Cristo Jesús Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 ( Cuaresma A / 3)

Ni Judio ni Gentil..Todos Uno en Cristo Jesús

 

Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 ( Cuaresma A  / 3)

 

"Haz justicia al débil y al huérfano, defiende al afligido y al necesitado"

 

Este Domingo y los pròximos dos Domingos, nos separamos de leer el Evangelio de Mateo a leer del Evangelio de Juan. El Evangelio de Juan es el único Evangelio no asignado a un año litúrgico particular. En cambio, las lecturas del Evangelio de Juan estan intercaladas a lo largo de nuestro ciclo litúrgico de tres años. En el Evangelio de hoy el diálogo entre Jesús y una mujer de Samaria revela la animosidad entre los Judios y los Samaritanos que han prevenido incluso el diálogo. La mujer misma alude a la ruptura de la tradiciòn: " Como puedes tú, un Judio, pedirme a mi, una mujer Samaritana, por algo de beber? Aún Jesús no solo conversa con la mujer, pero él tambien le pide compartir su vasija de beber, una acción que lo hace a él impuro de acuerdo a la Ley Judía.

 

La constitución pastoral del Concilio Vaticano Segundo "Gaudium et Spes" sobre la Iglesia en el mundo moderno dice que las tensiones perturbando el mundo de hoy estan de hecho relacionados a una tensiòn más fundamental enraizada en el corazón humano. En el hombre mismo, muchos elementos de conflicto entre otros en varias clases de discriminación. Por un lado, él tiene experiencia de sus muchas limitaciones como una creatura. Por otro lado, él sabe que no hay límite a sus aspiraciones y que él es llamado a una clase de vida elevada. Que es mas, en su debilidad y pecaminosidad, él a menudo hace lo que no desea hacer, y falla en hacer lo que él quisiera hacer. En consecuencia, él sufre de un conflicto dentro de él mismo, y ésto a su vez da lugar a tensiones mas grandes en la sociedad.

 

Los humanos o cualquier creatura viene del polvo y volver al polvo. Qué lleva cada uno consigo después de la muerte? Entonces, la Gaudium et Spes nos llama a reflexionar sobre- Que es el hombre? Cuál es el significado del dolor, el mal, la muerte, que persisten a pesar de tan gran progreso? Cuál es el uso de esos éxitos, cumplidos a tal costo? Que puede el hombre contribuir a la sociedad, que puede esperar de la sociedad? Que vendrá después de esta vida sobre la tierra? El punto alto del diálogo de la mujer es un llamado a vivir solo en el Mesías. Adorarlo en espíritu y verdad, evitando todas las barreras y límites que la historia creò en el mundo.

 

El significado del encuentro entre Jesús y la mujer Samaritana tiene muchos niveles. El primero es personal. Asi como la mujer se convirtiò para creer en Jesús, nosotros estamos llamados a convertirnos en la palabra de Dios. El segundo es social. Asi como ella se convirtiò en una evangelizadora de su propio pueblo, nosotros estamos llamados a evangelizar los evangelizados. El tercer nivel es educacional. Jesús usa su encuentro con la mujer Samaritana para enseñar a sus discípulos que la misericordia de Dios es sin límite. Él no calcula nuestras barreras para recibir misericordia. Finalmente, la conversiòn del pueblo Samaritano es un anticipo del tipo de comunidad abierta que será creada en el mundo que cree que Jesus es el unificador.

 

" Rescatar a los débiles  y a los pobres; líbralos de la mano de los malvados".

 

 

 

 

 

 

Transformed to Transform the Journey Gen 12:1-4a; 2 Tim 1:8b-10; Mt 17:1-9 (A – Lent 2)

 

Transformed to Transform the Journey

 

Gen 12:1-4a; 2 Tim 1:8b-10; Mt 17:1-9 (A – Lent 2)

“The Lord went before them in a pillar of cloud to lead them along the way”

 

On this Second Sunday of Lent, the Church leads us to the mountain of the Transfiguration, narrated in the Synoptic Gospels. Jesus takes Peter, James, and John up the mountain, and there his face shines with divine glory. The Father’s voice: “This is my beloved Son. Listen to him.” is heard. This mystery speaks to us today in four important ways.

 

First, the Transfiguration reveals who Jesus truly is. He is not only a teacher or prophet — He is the beloved Son of God. Moses and Elijah appear beside him, showing that Jesus fulfills the Law and the Prophets. And this revelation comes just before his suffering. The message is clear: glory comes through the Cross. Lent reminds us that God reveals his power not in worldly success but in sacrifice, obedience, and love. Second, the Transfiguration calls us to personal transformation. The Lent asks: Are you being transformed? The Father says, “Listen to Him.” To listen to Christ means changing our lives — turning away from sin, forgiving others, practicing charity, living in justice, and reflecting Christ’s light in our daily actions. True faith must be seen in how we live.

 

Third, this event shows us the life of the Church. Jesus takes the disciples together up the mountain. Faith is not lived alone. We encounter Christ together in the Church — in the Word of God, in the Eucharist, in prayer, and in our parish community. But like the disciples, we cannot remain on the mountain. We return to the world strengthened to serve, to love, and to carry Christ’s light into society. Finally, the Transfiguration teaches us our destiny. It reveals what God desires for every human person — transformation and participation in divine glory.

 

Christ shows us our future: that those who follow him faithfully will share in his glory. Lent is therefore a time of formation, strengthening our faith, renewing our hope, and deepening our relationship with God. As we continue this Lenten journey, let us climb the mountain of holiness through prayer, encounter Christ in the Church, live transformed lives, and walk faithfully toward the glory God has prepared for us.

 

“Judah became the Lord’s temple, Israel became his kingdom”.

యాత్ర మార్చడానికి రూపాంతరం చెందు... ఆది 12:1-4a; 2 తిమో 1:8b-10; మత్త 17:1-9 (A – లెంట్ 2)

 

యాత్ర మార్చడానికి రూపాంతరం చెందు...

 

ఆది 12:1-4a; 2 తిమో 1:8b-10; మత్త 17:1-9 (A – లెంట్ 2)

“ప్రభువు వారిని ఎడారిలో నడిపించుటకు మేఘస్తంభ రూపములో వారికి ముందుగా వెళ్ళెను”

 

ఈ తపస్సుకాల రెండవ ఆదివారం రోజున మాతృ శ్రీసభ మనల్ని యేసు రూపాంతరం చెందిన  పర్వతానికి నడిపిస్తుంది. ఇది మొదటి సంగ్రహ (సినాప్టిక్) సువార్తలలో వివరించబడింది. తన శిష్యులైన పేతురు, యాకోబు మరియు యోహానులను పర్వతం పైకి యేసు తీసుకువెళతాడు. అక్కడ అతని ముఖం దైవిక మహిమతో ప్రకాశించింది. "ఈయన నా ప్రియమైన కుమారుడు. ఈయన మాట వినండి" అన్న తన తండ్రి స్వరం వినబడింది. ఈ రహస్యం నేడు మనతో నాలుగు ముఖ్యమైన విధానాల్లో మాట్లాడుతుంది.

 

మొదటగా, యేసు నిజంగా ఎవరు మనకు ఏమౌతాడు అన్న విషయాన్ని ఈ రూపాంతరం వెల్లడిస్తుంది. ఆయన ఒక విశ్వ గురువు లేదా ప్రవక్త మాత్రమే కాదు. ఆయన దేవుని ప్రియమైన కుమారుడు. మోషే మరియు ఏలీయా ఆయన పక్కన కనిపిస్తారు. యేసు ధర్మశాస్త్రాన్ని మరియు ప్రవక్తల ప్రవచనాలను నెరవేరుస్తాడని ఆ సన్నివేశం చూపిస్తుంది. మరియు ఆ ప్రత్యక్షత ఆయన శ్రమలకు ముందు సంభవించింది. మహిమ అనునది శిలువ ద్వారా మాత్రమె వస్తుందన్న సందేశం స్పష్టంగా కన్పిస్తుంది. దేవుడు తన శక్తిని ప్రాపంచిక విజయంలో కాదు, త్యాగం, విధేయత మరియు ప్రేమలో వెల్లడిస్తాడని ఈ లెంట్ మనకు గుర్తు చేస్తుంది. రెండవదిగా, యేసు రూపాంతర సన్నివేశం మనల్ని మన వ్యక్తిగత పరివర్తనకు పిలుస్తుంది. ఈ దీక్షా కాలం రూపాంతరం చెందుతున్నామా? లేక కనీసం మనం అందుకు ప్రయిత్నిస్తున్నామా అని ఈ కృపా కాలం మనలను అడుగుతుంది. తండ్రి దేవుడు "ఆయన మాట వినండి" అని పిలుపునిస్తున్నాడు. క్రీస్తు మాట వినడం అంటే - మన జీవితాలను మార్చుకోవడం. పాపం నుండి దూరంగా ఉండటం. ఇతరులను క్షమించడం. దాతృత్వంను పాటించడం. న్యాయంలో జీవించడం మరియు మన దైనందిన చర్యలలో క్రీస్తు వెలుగును ప్రతిబింబింప చేయడం. మనం ఎలా జీవిస్తున్నామో దానిలో క్రిస్తుయందు మన నిజమైన విశ్వాసం కనిపింపచేయడం అని అర్ధం.

 

మూడవదిగా, ఈ సంఘటన మనకు పవిత్ర సంఘ జీవితాన్ని విశిదం చేస్తుంది. యేసు తన శిష్యులను పర్వతం పైకి తీసుకువెళ్ళాడు. విశ్వాసం ఒంటరిగా జీవించదు. మనం సంఘంలో క్రీస్తును కలుస్తాము. పరిశుద్ధ గ్రంథ వాక్యంలోనూ, యూకరిస్ట్‌లోనూ, ప్రార్థనలోనూ మరియు మన భక్త సమాజంలోనూ కలుసుకుంటాము. కానీ యేసు శిష్యుల మాదిరిగానే, మనం పర్వతంపై ఎక్కలేము. అక్కడే వుండిపోలేము. సేవ చేయడానికి, ప్రేమించడానికి మరియు క్రీస్తు వెలుగును సమాజంలోకి తీసుకువెళ్లడానికి మనం బలపడిన లోకానికి తిరిగి వద్దాము.

 

చివరగా, యేసు రూపాంతరం మన విధిని మనకు బోధిస్తుంది. ప్రతి మానవ వ్యక్తికి దేవుడు ఏమి కోరుకుంటున్నాడో దానిని వెల్లడిస్తుంది. పరివర్తన మరియు సత్ర్పవర్తన దైవిక మహిమలో పాల్గొనడానికి సహకరిస్తుంది. క్రీస్తు మన భవిష్యత్తును (destiny) మనకు చూపిస్తాడు. తనను నమ్మకంగా అనుసరించేవారు తన మహిమలో పాలుపంచుకుంటారు. కాబట్టి ఈ తపస్సు కాలం అనేది కృపా సమయం. మన విశ్వాసాన్ని బలోపేతం చేస్తుంది. మన ఆశను పునరుద్ధరింప చేస్తుంది. దేవునితో మన సంబంధాన్ని మరింతగా పెంపొందింప చేస్తుంది. మనం ఈ దీక్షాకాల ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, ప్రార్థన ద్వారా మన అత్యున్నత ఆధ్యాత్మిక శిఖరాన్ని ఎక్కుదాం. పాత ప్రయాణాన్ని మార్చు కోవడానికి యేసులో రూపాంతరం చెందుదాం. భక్త సంఘంలో క్రీస్తును కలుసుకుందాం. రూపాంతరం చెందిన జీవితాలను అనుభూతి చెందుదా౦. అపుడు దేవుడు మన కోసం సిద్ధం చేసిన మహిమా వెలుగు వైపు నమ్మకంగా అడుగులు వేయగలం.

 

 

“యూదా యెహోవా ఆలయమాయెను. ఇశ్రాయేలు ఆయన రాజ్యమాయెను”.